رباعی ۱۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به پوچی و بی‌ارزشی چیزهای مادی و ظاهری دنیا اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که تمام آنچه می‌بینیم، می‌شنویم و حتی در تلاش برای جستجوی آنچه در خانه‌هایمان داریم، در نهایت هیچ و بی‌ثمر است. این شعر به نوعی انتقاد از دلبستگی به دنیا و مادیات است.
دنیا دیدی و هر چه دیدی هیچ استو آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است
هوش مصنوعی: دنیا را که دیدهای، هر چیزی که دیدهای در واقع هیچاست و حتی آنچه که گفتهای یا شنیدهای نیز در اصل بیمحتواست.
سرتاسرِ آفاق دویدی هیچ استو آن نیز که در خانه خزیدی هیچ است
هوش مصنوعی: تو در تمامی جهان به جستجو و دویدن پرداختهای، اما در واقع هیچ به دست نیاوردهای و حتی چیزی که در خانه خود نگهداشتهای نیز بیارزش است.