رباعی ۱۱۵
هوش مصنوعی: شعر به زمان سحر اشاره دارد و از یک فرد دعوت می‌کند که با نرمی و آرامش باده بنوشد و ساز بزند. در اینجا تأکید بر اهمیت لحظات زودهنگام و ناپایداری زندگی است. شاعر می‌گوید کسانی که در گذشته بوده‌اند، دیگر بازنمی‌گردند، پس باید از لحظات حال بهره‌برداری کرد.
وقت سحر است، خیز ای مایهٔ نازنرمک‌نرمک باده خور و چنگ نواز
هوش مصنوعی: صبح دم است، برخیز ای عزیز، آرام آرام باده بنوش و به نواختن چنگ بپرداز.
کآن‌ها که به جایند نپایند کسیو آن‌ها که شدند، کس نمی‌آید باز!
هوش مصنوعی: افرادی که در دنیا جاودانه و پایدارند، هیچکس نمیتواند به جای آن‌ها باشد، و کسانی که روزی از بین رفتهاند، دیگر به این دنیا باز نخواهند گشت!