رباعی ۱۲۲
هوش مصنوعی: شاعر به زیبایی به بهار و نوروز اشاره می‌کند و از لاله‌ها می‌گوید. او از خواننده می‌خواهد که با خوشحالی و خرمی، از زندگی لذت ببرد و در حالی که زمان در حال گذر است، از فرصت‌ها بهره‌برداری کند، زیرا زندگی ناگهان به پایان می‌رسد و انسان را مانند خاک پست می‌کند.
چون لاله به نوروز قَدَح گیر به دستبا لاله‌رخی اگر تو را فرصت هست
هوش مصنوعی: در روز نوروز، مانند گل لاله، قدحی در دستانت بگیر و اگر فرصتی داری، با کسی که صورتش مثل لاله است، وقت بگذران.
مِی نوش به خرمی که این چرخِ کبودناگاه تو را چو خاک گرداند پَست
هوش مصنوعی: به خوشی و شادی زندگی کن، زیرا این دنیا ممکن است به یکباره تو را به جایگاهی پایینتر از خاک بکشاند.