رباعی ۱۲۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ما میخواهد که از غمهای دنیا فاصله بگیریم و لحظاتی را به شادمانی و خوشی بگذرانیم. او به این نکته اشاره میکند که اگر دنیا وفایی داشت، نوبت به ما دیگران نمیرسید. پس بهتر است به جای نگرانی، از لحظات زندگی لذت ببریم.
برخیز و مخور غمِ جهانِ گُذرانخوش باش و دمی به شادمانی گذران
برخیز و شادباش و به خاطر این جهان گذرنده و بیوفا ناراحت نباش.
در طَبْعِ جهان اگر وفایی بودینوبت به تو خود نیامدی از دگران!
اگر در ذات جهان وفاداری وجود داشت جهان به انسانهای قبل از من و تو رسیدگی میکرد و آنها را زنده نگه میداشت و اصلا ما به دنیا نمیآمدیم.