تناجی
خیام نیشابوری

رباعی ۱۳۴

با باده نشین که مُلْکِ محمود این استوَزْ چنگ شنو که لحنِ داوود این است
از آمده و رفته دگر یاد مکنحالی خوش باش زانکه مقصود این است