رباعی ۱۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این موضوع فکر می‌کند که تا چه زمانی باید بر غم و نگرانی‌های خود تمرکز کند و آیا می‌تواند زندگی را با خوشی بگذراند یا نه. او از عدم قطعیت زندگی سخن می‌گوید و می‌خواهد برای لحظه‌ای به لذت خوشی و باده نوشی فکر کند، چون نمی‌داند آیا لحظه‌ای دیگر برای این کار خواهد داشت یا نه.
تا کی غمِ آن خورم که دارم یا نهوین عمر به خوشدلی گذارم یا نه
هوش مصنوعی: تا کی باید نگران این باشم که آیا آنچه میخواهم دارم یا نه؟ آیا باید این عمر را با خوشحالی سپری کنم یا نه؟
پر کن قَدَح باده که معلومم نیستکاین دم که فرو برم بر آرم یا نه!
هوش مصنوعی: باده را در جام بریز، چون نمیدانم این لحظه که مینوشم، آیا دوباره فرصتی برای نوشیدن خواهم داشت یا نه.