غزل شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مفهوم عشق و جنون اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که دل هوشمند همچنان در زنجیر عشق است. او بیان می‌کند که پس از مرگ، غبار خانه محبوب او به جای عطر و خوشبویی از سدر و کافور برایش پسندیده‌تر است. شاعر همچنین به قیمت جان‌ها و بازگشت به خرابات (مکانی که در آن به عشق و زندگی معنوی پرداخته می‌شود) می‌پردازد و می‌گوید که علم رسمی برای دفع چشم بد مورد استفاده قرار می‌گیرد. او همچنین به ناپایداری روابط و لذتی که در وصال معشوق وجود دارد، اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که طمع در عشق ممکن است دشواری‌هایی را به همراه داشته باشد. در نهایت، او تأکید می‌کند که حتی اگر بهایی در عشق پرداخت شود، باز هم درد و رنج آن قابل تحمل‌تر از نبودن عشق است.
به عالم هر دلی کاو هوشمند استبه زنجیر جنون عشق، بند است
هوش مصنوعی: هر کسی که در این دنیا عقل و خرد دارد، در حقیقت تحت تأثیر جنون عشق قرار گرفته و به نوعی در بند آن است.
به جای سدر و کافورم پس از مرگغبار خاک کوی او، پسند است
هوش مصنوعی: پس از مرگ، من ترجیح میدهم که به جای عطر و گلهای خوشبو، با غبار خاک کوی او در آغوش باشم.
به کف دارند خلقی نقد جانهاسرت گردم، مگر بوسی به چند است؟
هوش مصنوعی: افرادی که جانهای خود را به قیمت میفروشند، ارزش من را درک نمیکنند و شاید من با یک بوسه بتوانم آنها را به خود جذب کنم.
حدیث علم رسمی، در خراباتبرای دفع چشم بد، سپند است
هوش مصنوعی: در مکانی که صحبت از علم و دانش رسمی نیست، برای دور کردن نگاههای بد و چشمزخم، از عطر خوش و مواد خوشبو استفاده می‌شود.
پس از مردن، غباری زان سر کویبه جای سدر و کافورم، پسند است
هوش مصنوعی: بعد از مرگ، برای من بر سر کوچهام تنها یک غبار بهتر از بوی سدر و کافور است.
طمع در میوهٔ وصلش، بهائیمکن، کان میوه بر شاخ بلند است
هوش مصنوعی: به امید دستیابی به وصال او نباش، چرا که آن وصال و عشق در اوج و بلندی قرار دارد و به راحتی قابل دسترس نیست.
بهائی گرچه می‌آید ز کعبههمان دردی کش زناربند است
هوش مصنوعی: بهائی اگرچه از کعبه می‌آید، اما درد و رنج او مشابه دردی است که زناربند تجربه می‌کند.