غزل شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر به مقایسه علم رسمی و عشق می‌پردازد و بر این نکته تأکید می‌کند که عشق واقعی و حال خوش ناشی از آن، از همه چیز مهم‌تر است. شاعر به مراجع الهی امید دارد و به زاهدانی که به سخنان آنان گوش فرا می‌دهد، انتقاد می‌کند. او بیان می‌کند که عشق و آرزوی وصال برای او حرام نیست و به ستمگری معشوق اشاره می‌کند که غم جدایی را به شکلی غیرقابل وصف تجربه می‌کند. در کل، شعر به احساسات عمیق عاشقانه و نقد دیدگاه‌های سطحی درباره دین و عرفان می‌پردازد.
بگذر ز علم رسمی، که تمام قیل و قال استمن و درس عشق ای دل! که تمام وجد و حال است
هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که به دانش رسمی اعتماد نکن، زیرا پر از بحث و مجادله است. بلکه به عشق بپرداز، چرا که این همان حالت و شوری است که ارزشی واقعی دارد.
ز مراحم الهی، نتوان برید امیدمشنو حدیث زاهد، که شنیدنش وبال است
هوش مصنوعی: از رحمتهای خداوند، هرگز امیدتان را قطع نکنید. به سخنان زاهدان گوش ندهید، زیرا شنیدن آنها ممکن است برای شما ضرر داشته باشد.
طمع وصال گفتی که به کیش ما حرام استتو بگو که خون عاشق، به کدام دین حلال است؟
هوش مصنوعی: تو میگویی که آرزوی رسیدن به محبوب در دین ما ممنوع است، اما بگو که جان دادن و رنج کشیدن عاشق در کدام آیین مجاز است؟
به جواب دردمندان، بگشا لب ای شکرخا!به کرشمه کن حواله، که جواب صد سوال است
هوش مصنوعی: ای شکرین سخن، لب خود را به روی دردکشیدگان بگشای و با ناز و کرشمه، پاسخ آنها را بده که جوابی برای صد سوال در دل دارد.
غم هجر را بهائی، به تو ای بت ستمگربه زبان حال گوید که زبان قال لال است
هوش مصنوعی: غم جدایی از تو، ای معشوق ستمگر، به گونهای راحت ابراز میشود که زبان من برای گفتن این درد خاموش است.