غزل شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر احساسات عمیق عاشقانه و دردهای درونی شاعر را به تصویر می‌کشد. او از نسیم صبحگاهی تازه و سرزندگی صحبت می‌کند، اما در عین حال به یاد شب‌هایی می‌افتد که بر معشوقش گذشته است. شاعر با ذکر دردهای ناشی از عشق، به شوق و شیدایی خود اشاره دارد و به تشبیه خود به بلبل و سمندر پرداخته است. او با اشاره به ناتوانی‌اش در بیان احساساتش، به ترس از جدایی و غم ناشی از آن می‌پردازد. در نهایت، او به عذاب‌های درونی خود اشاره کرده و آرزو می‌کند تا معشوقش در کنار او باشد، زیرا دردها و رنج‌هایش از زندگی روزمره ناشی نمی‌شود بلکه از نبود معشوقش است.
تازه گردید از نسیم صبحگاهی، جان منشب، مگر بودش گذر بر منزل جانان من
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی جانم را تازه کرد، اما آیا شب من به منزل محبوبم هم گذر کرده بود؟
بس که شد گل گل تنم از داغهای آتشینمی‌کند کار سمندر، بلبل بستان من
هوش مصنوعی: از بس که بدنم از جراحات و دردهای سوزان پر شده، پرندهای که در باغم زندگی می‌کند، مانند سمندری بیقرار میشود.
طفل ابجد خوان عشقم، با وجود آنکه هستصد چو فرهاد و چو مجنون، طفل ابجد خوان من
هوش مصنوعی: عشقم همچون کودکی که الفبا را میآموزد، در حالی که صد نفر مانند فرهاد و مجنون عاشق هستند، اما عشق من همانند آن کودک نادان است.
گفتمش: از کاو کاو سینه‌ام، مقصود چیست؟گفت: می‌ترسم که بگذارد در آن پیکان من
هوش مصنوعی: به او گفتم: از عمق دل و درونم چه میخواهی؟ او پاسخ داد: می‌ترسم که نشانههای عشق من در آن جا بماند.
بس که بردم آبروی خود به سالوسی و زرقننگ می‌دارند اهل کفر، از ایمان من
هوش مصنوعی: به خاطر فریبکاری و ظاهرسازیام، آنقدر آبرویم را بردم که اهل کفر، به ایمان من شک دارند و آن را ننگ میدانند.
با خیالت دوش، بزمی داشتم، راحت فزااز برای مصلحت بود اینهمه افغان من
هوش مصنوعی: دیشب در دل، با خیال تو جشن و شادمانی داشتم، اما این همه ناله و غم من به خاطر مصلحت و منفعتی بود که لازم بود.
رفتم و پیش سگ کویت، سپردم جان و دلای خوش آن روزی که پیشت، جان سپارد جان من
هوش مصنوعی: رفتم و جان و دل خود را به سگ درب خانهات سپردم؛ خوشا به حال آن روزی که جانم را برای تو فدای تو کنم.
از دل خود، دارم این محنت، نه از ابنای دهرکاش بودی این دل سرگشته در فرمان من
هوش مصنوعی: من از درون خود، این زحمت و درد را دارم و نه از دنیا و مردم آن. ای کاش این دل سرگردان من تحت کنترل من بود.
چون بهائی، صدهزاران درد دارم جانگدازصدهزاران، درد دیگر هست سرگردان من
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و احساس، خیلی از دردها را تحمل کردهام و این دردها برایم عذابآور است. اما هنوز دردهای دیگری وجود دارند که ذهن من را مشغول کرده و سردرگمم کردهاند.