رباعی شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بی‌حاصلی و نارضایتی از زندگی صحبت می‌کند. او اشاره می‌کند که در زمان خواب و غفلتش هیچ چیزی از نیکی و برکت باقی نمانده و اکنون بیدار شده و متوجه شده است که هیچ چیز ارزنده‌ای برایش باقی نمانده است. احساس ناامیدی و درد در کلماتش مشهود است.
در مزرع طاعتم، گیاهی بنمانددردست به جز ناله و آهی بنماند
هوش مصنوعی: در کشتزار بندگی من، هیچ گیاهی نمانده است جز ناله و آه.
تا خرمن عمر بود، در خواب بدمبیدار کنون شدم که کاهی بنماند
هوش مصنوعی: تا وقتی که عمرم باقی بود، در خواب غفلت به سر میبردم، اما حالا که بیدار شدم، متوجه شدم دیگر از عمر چیزی باقی نمانده است.