رباعی شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از ناملایمات و بی‌وفایی خویشانش گلایه می‌کند. او بیان می‌کند که درد و ظلمی که از طرف نزدیکانش می‌بیند، بسیار سخت و غیرقابل تحمل است. در مقابل، بیگانگان هیچ تلاشی برای آسیب رساندن ندارند و تنها آزار و بدی از سوی نزدیکان خود را تجربه می‌کند.
پیوسته دلم ز جور خویشان، ریش استوین جور و جفای خلق، از حد بیش است
هوش مصنوعی: دل من همیشه به خاطر بدیهای اقوامم ناراحت و غمگین است و این بدیها و سختگیریهای مردم بیشتر از حد تحمل است.
بیگانه به بیگانه، ندارد کاریخویش است که در پی شکست خویش است
هوش مصنوعی: یک فرد بیگانه به دیگر بیگانهها هیچ ارتباطی ندارد و فقط مشغول خراب کردن کار خود است.