رباعی شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: نویسنده در این شعر به توصیف خود به عنوان فردی رند و باهوش میپردازد، ولی تأکید میکند که نباید او را بیارزش تصور کنند. او به قدرت و دانشی که دارد اشاره میکند و میگوید این دانش را به هر کسی نمیدهد، بلکه آن را برای خود محفوظ میدارد.
هر چند که رند کوچه و بازاریمای خواجه مپندار که بیمقداریم
هوش مصنوعی: ما هر چند در ظاهر زندگی عادی و سادهای داریم و به عنوان انسانهای معمولی شناخته میشویم، اما نباید فکر کنی که ارزش و اهمیت ما کم است.
سری که به آصف سلیمان دادندداریم، ولی به هرکسی نسپاریم
هوش مصنوعی: ما دانشی داریم که به کسی که شایسته باشد میدهیم، اما هر کسی را لایق اون نمیدانیم.