رباعی شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از تنهایی و غم خود میگوید. او از صحبت با مردم دوری کرده و به خلوت خود پناه برده است. حتی در تنهاییاش نیز یاد کسی برایش آرامشبخش است و اگر آن فرد کنارش باشد، دیگر تنها نخواهد بود.
خو کرده به خلوت، دل غم فرسایمکوتاه شد از صحبت مردم، پایم
هوش مصنوعی: من به تنهایی عادت کردهام و دلتنگیهای خود را تحمل میکنم. حالا دیگر از صحبت با مردم دور شدهام و به خلوت خود پناه بردهام.
تا تنهایم، هم نفسم یاد کسی استچون هم نفسم کسی شود، تنهایم
هوش مصنوعی: تا وقتی تنها هستم، یاد کسی در من حضور دارد و وقتی که هم نفسی پیدا کنم، دوباره تنها میشوم.