شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و جذابیت معشوق می‌پردازد. او از زیبایی‌های ظاهری و باطنی معشوق صحبت می‌کند و عشقش را به عنوان یک آتش سوزان توصیف می‌کند. شاعر با احساساتی پرشور بیان می‌کند که در کنار معشوق خود، همه چیز فراموش می‌شود و هرگونه ناراحتی و رنج هجران با وصال او تسکین می‌یابد. در انتها، او اشاره می‌کند که معشوق به قدری مقدس و عزیز است که همه در عشق او دچار حیرت و شگفتی شده‌اند. شاعر همچنین به جاذبه‌های روحانی و معنوی معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی در دوری از او، روحش همواره به سمت او مشتاق است.
در رخت می نگرم جلوه گه جان اینجاستدر قدت می نگرم سرو خرامان اینجاست
هوش مصنوعی: به زیبایی و شکوه تو نگاه میکنم و میبینم که روح من در آنجا حضور دارد. همچنین در قامت تو، نشانههای زیبایی و لطافت چون سرو معطر را مشاهده میکنم.
من دل سوخته خواهم که لب تشنه خویشبر دهان تو نهم کآبخور جان اینجاست
هوش مصنوعی: من دلی پر از درد و سوز میخواهم تا بتوانم لب تشنهام را بر روی لبهای تو بگذارم، چون زندگیام به عشق تو وابسته است.
خانه یی چون حرم و بر در و بامش عشاقچون مگس جمع شده کآن شکرستان اینجاست
هوش مصنوعی: خانهای وجود دارد که مانند حرم مقدس است و عاشقانی همچون مگسها در اطراف در و سقف آن جمع شده‌اند، چرا که اینجا محلی است که شکر و شیرینی عشق وجود دارد.
پرده داران تو گر چند بسنگم بزنندنروم همچو سگ از در که مرا نان اینجاست
هوش مصنوعی: اگر نگهبانان تو هرچقدر هم به من سنگ پرتاب کنند، من مانند یک سگ از در خارج نمیشوم؛ زیرا نان و روزیام همینجا است.
من دوا یابم اگر لطف تو گوید که بدهمرهم وصل، که این خسته هجران اینجاست
هوش مصنوعی: من اگر به محبت تو دسترسی پیدا کنم، میتوانم دردهای خود را درمان کنم. چون این دل زخمی و خسته از دوری تو، هنوز در اینجا منتظر است.
اندرین مجمع اگر جمع شوم شاید ازآنکرخ و زلفی که مرا کرد پریشان اینجاست
هوش مصنوعی: اگر در این جمع حاضر شوم، شاید به خاطر چهره و موهایی که مرا دچار آشفتگی کرد، اینجا باشد.
یوسف حسنی و در هر طرفی چون یعقوباز برای تو بسی عاشق گریان اینجاست
هوش مصنوعی: یوسف زیبا و دلربا است و در هر جا که بروی، مثل یعقوب، دلباختههای زیادی وجود دارند که به خاطر تو اشک میریزند.
تو امام همه خوبانی و با آن قامتقبله کافر و محراب مسلمان اینجاست
هوش مصنوعی: تو رئیس و پیشوای همه نیکوکاران هستی و با قامت زیبایت، کعبه کافران و محل عبادت مسلمانان در همین جا قرار دارد.
تو زر لطف کنی بخش و چو من درویشیآخر ای گنج گهر با دل ویران اینجاست
هوش مصنوعی: اگر تو به دیگران لطف و نیکی کنی و در عین حال من به عنوان یک درویش و بینوا اینجا هستم، بدان که گنج گرانبها و عشق در دل ویران من جا دارد.
باز روح ار ز پی صید روان شد، آن تنکه بدل همچو جلاجل کند افغان اینجاست
هوش مصنوعی: اگر روح به دنبال شکار برود، آن جسم که به عوض و بدل مانند زنگ صدای ناله در اینجا حضور دارد.
دور ازین باغ رقیب تو بهرجا که بودهمچو اشکسته سفالیست که ریحان اینجاست
هوش مصنوعی: دور از این باغ، رقیب تو هر کجا که باشد، مانند یک تکه سفال شکسته است که تنها زیبایی و خوشبویی گلها در اینجا موجود است.
ای بکعبه شده در بادیه چون اعرابیآب باران چه خوری؟ چشمه حیوان اینجاست
هوش مصنوعی: ای کاشانهای که در بیابان چون عربهای بیابانی هستی، از باران چه مینوشی؟ اینجا چشمه حیات وجود دارد.
سیف فرغانی از آن نور روان چون خورشیدروز وصلی که ندارد شب هجران اینجاست
هوش مصنوعی: سیف فرغانی در این بیت به زیبایی و روشنی یک نور اشاره می‌کند که مانند خورشید در روز میدرخشد و هیچگاه شب غمانگیز جدایی را تجربه نمیکند. این نور نمادی از وصل و عشق است که همیشه درخشنده و پایدار باقی میماند.