شمارهٔ ۱۱۵

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به توصیف حال درویشان و شرایط دنیا پرداخته است. او می‌گوید که هیچ کس زنده‌دل نیست که حال و هوای درویشان را درک کند و انسانی که از رنگ و مادیات پر شده، نمی‌تواند بوی حقیقی عشق را احساس کند. شاعر به نوعی به انتقاد از دنیای مادی و superficial می‌پردازد و اشاره می‌کند که درویشان، با وجود زندگی در دنیای دون، دارای دل زنده و شور و عشق هستند. او همچنین به مظاهر زندگی اشاره می‌کند که بسیاری از افراد در جستجوی مال و مقام هستند، در حالی که تمام خوشبختی درک عشق و کمال روحی است. دنیا را به جایی تشبیه می‌کند که در آن زرق و برق و قدرت، ارزش واقعی را ندارد و در آخر، به سرنوشت انسان‌ها اشاره می‌کند که بدون عشق و معرفت، به زندگی بی‌ارزشی دچار می‌شوند. در نهایت، به فلسفه فقر و عشق اشاره دارد و تأکید می‌کند که حقیقی‌ترین ارزش‌ها در درون انسان‌ها نهفته است.