شمارهٔ ۱۲۳ - سیف فرغانی

دل حظ خویشتن ز رخ یار برگرفتدیده نصیب خویش ز دیدار بر گرفت

شیرین من بیامد و تلخی هجر خویشاز کام من بلعل شکر بار برگرفت

ملک سکندرست نه آب آنکه جان منز آن چشمه حیات خضروار برگرفت

آن درد را که هیچ طبیبی دوا نکردعیسی رسید و از تن بیمار برگرفت

بنشین بگوشه یی بفراغت که لطف اورنج طلب ز جان طلب کار برگرفت

بر در نشسته دید مرا پرده بر فگندبر ره فتاده یافت مرا خوار برگرفت

وصلش بلای هجر ز عشاق دفع کردمطرب صداع زخمه از او تار برگرفت

هر بیش و کم که هست بیاور که آن نگاررسم طمع از مال خریدار برگرفت

کاریست عشق صعب و اگر جان رود در آنهرگز نمی توان دل از این کار برگرفت

عشق آمد و ز دل غم جان برد حبذااین خستگی که از دلم آزار بر گرفت

دل خود نماند در دو جهان سیف از آنکه یاررسم دل از میانه بیکبار برگرفت