شمارهٔ ۱۶۹
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت چهره محبوب اشاره دارد و احساسات عاشقانه شاعر را به تصویر می‌کشد. شاعر به زیبایی‌های معشوق می‌پردازد و تأثیر عمیق نگاه او بر دل را توصیف می‌کند. او اشاره می‌کند که هر چه بیشتر معشوق را می‌بیند، تمایل او به وصل و نزدیکی بیشتر می‌شود، در حالی که دوری از او باعث درد و رنج عاشق می‌گردد. شاعر همچنین به ناتوانی در فراق و حسرت و درد ناشی از دوری اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ تدبیر یا راهی برای رهایی از این وضعیت وجود ندارد. در پایان، شاعر از قدرت کلام و شعر برای ابراز احساسات خود استفاده می‌کند و به تأثیر اشعارش بر دیگران اشاره می‌کند.
بر صفحه رخسار تو آنکس که نظر کردخط تو چو اعراب دلش زیر و زبر کرد
هوش مصنوعی: هر کسی که به چهره زیبای تو نگاه کند، نوشتههای خطی که بر آن نقش بسته می‌بیند، دلش به شدت پریشان و مضطرب می‌شود.
آنرا که دمی دیده دل گشت گشادهچشم از همه در بست و بروی تو نظر کرد
هوش مصنوعی: کسی که فقط لحظهای تو را دیده، دلش باز شده است. او از تمام دنیا رو برگردانده و فقط به سمت تو نگاه می‌کند.
ما را کمر تو ز میان تو نشان دادما را سخن تو ز دهان تو خبر کرد
هوش مصنوعی: بند کمر تو ما را به وجود تو معرفی کرد و سخنان تو از دهان تو ما را آگاه ساخت.
خباز مشیت نمک از روی تو درخواستاز بهر فطیری که ازو قرص قمر کرد
هوش مصنوعی: خباز سرنوشت از تو خواسته است که مقداری نمک، برای نانی بگیرد تا بتواند قمر را از آن درست کند.
چون صورت تو معنی صد رنگ ندیدمتا دیده معنیم تماشای صور کرد
هوش مصنوعی: من تا به حال هیچگاه زیبایی و تغییرات گوناگون چهرهات را ندیدهام، بنابراین چشمم تنها به تماشای صورتها مشغول بوده است.
با یوسف اگر چند فرو رفت مه حسنخورشید شد و سر ز گریبان تو بر کرد
هوش مصنوعی: اگرچه یوسف به عمق چاه رفت، اما زیبایی او باعث شد که مانند خورشید درخشان شود و در نهایت از زیبایی تو نیز پرده برداری کرد.
در کوی تو ما را نبود جای اقامتوآن فند نکردی که توانیم سفر کرد
هوش مصنوعی: در محله تو جایی برای ما نیست که بمانیم و تو هم به ما کمکی نکردی که بتوانیم به سفر برویم.
چندانکه توانم من گریان ز فراقتزآن لب که بیک خنده جهان پر ز شکر کرد
هوش مصنوعی: هر چه بیشتر میتوانم، به خاطر دوری تو گریه میکنم؛ زیرا آن لب که با یک خندهاش دنیا را شکرین می‌کند، بسیار عزیز است.
بوسی خوهم و گر ندهی باز نیایمزین کدیه که کار من درویش چو زر کرد
هوش مصنوعی: می‌گوید: اگر مرا نپذیری و دورم کنی، دیگر به این خانه برنمیگردم، چون کار من درویش مثل طلا ارزشمند است.
با بنده چنان نیستی ای دوست که بودیپیداست که در تو سخن دشمن اثر کرد
هوش مصنوعی: دوست عزیز، تو دیگر مانند گذشته با من نیستی. به وضوح مشخص است که حرفهای دشمن بر تو تأثیر گذاشته است.
در حسرت وصل تو دل سوخته بگریستآبش چو کم آمد مددش خون جگر کرد
هوش مصنوعی: در آرزوی نزدیکی به تو، دلش به شدت سوخت و به خاطر این درد، اشک ریخت. وقتی اشکش کم شد، به جای آن خون دلش را ریخت.
زین کار خلاصی نتوان یافت بتدبیرزین سیل بکشتی نتوانیم گذر کرد
هوش مصنوعی: از این کار نمیتوان با تدبیر رهایی یافت، مثل اینکه در سیلی که جاری است، نمیتوان به راحتی عبور کرد.
در خوابگه وصل تو یک روز نخسبدعاشق که شبی در غم هجرانت سحر کرد
هوش مصنوعی: عاشق در خوابگاه وصال تو هرگز خواب نخواهند دید، زیرا شبی را در اندوه فراق تو بیدار مانده و به سحرگاهان رسانده است.
هرگز من و تو هر دو بدین حال نبودیمحسن تو ترا شکل و مرا شیوه دگر کرد
هوش مصنوعی: هرگز ما هر دو به این وضعیت نبودیم. زیبایی تو، تو را به شکلی خاص درآورده و من را به شیوهای متفاوت تغییر داده است.
لعلش بسخن سیف ترا شاد بسی داشتطوطی لبش پرورش تو بشکر کرد
هوش مصنوعی: رنگ لبهایش مانند انار است و با سخنان شیرینش تو را بسیار خوشحال می‌کند، طوطیای که لبش را میگزد، به خاطر تو شکرگذاری می‌کند.
سیف این همه اشعار نه خود گفت اگر گفتمست این همه غوغا (نه) بخود کرد اگر کرد
هوش مصنوعی: سیف در این شعر اشاره به این دارد که اگر خودش این همه اشعار را گفته، به خاطر حالتی مستی و شور و هیجان بوده است. همچنین اگر او در این همه سر و صدا نقشی داشته، به خود جلب نکرده و این غوغا به وجود آمده است. در واقع، او به نوعی از احساسات و وضعیت روحی خودش صحبت می‌کند که باعث این سخنان و هیاهو شده است.
از وعده وصل تو دلم چون نشود شادگویند بود میوه ز شاخی که زهر کرد
هوش مصنوعی: دل من وقتی به وعده دیدار تو شاد نمیشود، مانند میوهای است که از درختی زهرآلود رسیده باشد.