شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عظمت عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هر نسیم و بویی که از محبوب بوزد، دل و جان را سرشار از شوق می‌کند. تسلیم سروران جهان می‌شوند و عشق در قبیله‌های عرب نفوذ می‌کند. اگر مردم از زیبایی‌های محبوب آگاه شوند، هزاران عاشق از هر جا به سمت او می‌آیند. چشم‌های محبوب مانند جواهری درخشان است که دل‌ها را به خود جذب می‌کند. در روز قیامت، کشته‌شدگان عشق او از گورها برمی‌خیزند. در نهایت، شاعر به غباری اشاره می‌کند که بین زیبایی و رویکرد محبوب وجود دارد و انتظار دارد تا رفع این غبار صورت گیرد و از درد فراق محبوب رهایی یابد.
هرآن نسیم که ازکوی یار برخیزدزبوی اودل وجان را خمار برخیزد
هوش مصنوعی: هر نسیمی که از طرف خانه محبوب بوزد، بوی او دل و جان را سرشار از شگفتی و سرمستی می‌کند.
دهند گردن تسلیم سروران جهانبهر قلاده که از زلف یار برخیزد
هوش مصنوعی: افراد در برابر فرمانداران و بزرگان دنیا خود را تسلیم میکنند، چرا که برای یک گردنبند زیبا که از موی محبوب بیرون آمده باشد، حاضرند هر چیزی را فدای آن کنند.
اسیر عشق برند از قبیلهای عربچو چشم هندوی تو ترکوار برخیزد
هوش مصنوعی: عشاق مانند قبیله‌های عرب تحت تأثیر عشق قرار میگیرند، مانند اینکه وقتی چشمان زیبا و جذاب تو باز میشود، به سرعت همهچیز را تحت تأثیر قرار میدهد.
اگر زحسنش مرخلق را خبر باشدهزار عاشقش ازهر دیار برخیزد
هوش مصنوعی: اگر مردم از زیبایی او باخبر شوند، هزاران عاشق از هر گوشه و کنار به سمت او خواهند آمد.
چواو بدلبری اندر میانه بنشیندهزار دلشده ازهر کنار برخیزد
هوش مصنوعی: وقتی او با زیباییاش در میانه نشسته است، هزاران دل از همهجا برای دیدن او برمی‌خیزند.
بروز حشر ببینی که کشته شوقشزخوابگاه عدم صد هزار برخیزد
هوش مصنوعی: در روز قیامت، افرادی که به خاطر عشق و شوقی عمیق از خواب عدم برمی‌خیزند، به قدری زیاد خواهند بود که شمارشان به صد هزار میرسد.
میان حسن و رخش ازخطش غباری هستچو چاره تا زمیان این غبار برخیزد
هوش مصنوعی: در میان زیبایی و چهرهاش، غباری وجود دارد. چاره این است که از میان این غبار چیزی به وجود بیاید و او را نمایان کند.
چو بافراقش بنشست سیف فرغانیبود که ازره وصل انتظار برخیزد
هوش مصنوعی: زمانی که سیف فرغانی از دوری معشوقش نشسته بود، در دلش امیدی به وصل و دیدار او قوت میگیرد.