شمارهٔ ۱۹۰ - سیف فرغانی

گر نور حسن نبود رو کی چو ماه باشدور رنگ و بوی نبود گل چون گیاه باشد

اندر زمین چه جویی آنرا که از نکوییچون آسمانش بر رو خورشید و ماه باشد

ای دانه وجودت بی مغز جان چو کاهیگر جان مغز نبود دانه چو کاه باشد

صورت بجان معنی آراستست ورنیدر خانهای شطرنج از چوب شاه باشد

جانرا درین گریبان (دیگر) سریست با توکین سر که هست پیدا آنرا کلاه باشد

تو معتبر بعشقی ای مشتغل بصورتوین را ز روی معنی بیتی گواه باشد

گر نان خور نباشد بر روی خوان گردونچون پشت دیگ مه را کاسه سیاه باشد

گر کم ز تار مویی از تست با تو باقیمی دان که از تو تا او بسیار راه باشد

سر را بدست خدمت جاروب کوی او کنتا مر ترا درین ره آن پایگاه باشد

ای سیف عاشق او آفاق را بسوزدزآن آتشی که او را در دود آه باشد

با صد هزار لشکر سلطان نباشد ایمنزآن صفدری که او را همت سپاه باشد