شمارهٔ ۲۳۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از زیبایی و جذابیت معشوق می‌گوید و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او به طور ضمنی اشاره می‌کند که عشق و جاذبه معشوق حتی می‌تواند باعث ناراحتی و آشفتگی او شود. شاعر از وضعیت خود در عشق می‌گوید و اینکه چگونه عشق به معشوقش، او را دچار اضطراب و ناآرامی کرده است. همچنین، او به عدم توانایی دیگران در درک و وصف زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که برای بیان این احساسات، کلمات کافی نیستند. در نهایت، شاعر با ذکر نام سیف فرغانی، بر اهمیت و ارزش عشق و زیبایی مورد نظر خود تأکید می‌کند.
کسی که همچو تو ازلب شکر فروش بوداگر بیاد لبش می خورند نوش بود
هوش مصنوعی: کسی که مانند تو لبانش شیرین و دلپذیر است، اگر به یادش بیفتند، دیگران میخواهند لبش را ببلعند و از آن لذت ببرند.
کسی که عشق تو بروی گذر کند چون برقچو ابر گرید و چون رعد در خروش بود
هوش مصنوعی: کسی که به عشق تو بیفتد، همچون برق سریع و ناگهانی عمل می‌کند، مانند ابر بر سرش باران اشک میبارد و مانند رعد در پی دردی که دارد، به شدت ناله می‌کند.
زعشق همچو تویی اضطراب من چه عجبکه آب بر سر آتش نهند جوش بود
هوش مصنوعی: از عشق تو، اضطراب و هیجان من عجیب نیست، چون آب بر روی آتش بریزد، حتماً باید بخار کند و به جوش بیاید.
چو دل ربودی ازابرام من ملول مشوکه درمعامله درویش سخت کوش بود
هوش مصنوعی: وقتی که دل مرا از ابراهیم گرفتید، نگران نباشید؛ زیرا در معامله کردن، درویش بسیار تلاش و کوشش کرده است.
ترا بنقد روان سخن خریدارمازآنکه شاعر مفلس سخن فروش بود
هوش مصنوعی: من از تو با دقت زیاد سخن میگویم و به همین دلیل است که به ارزش کلام تو پی بردم، زیرا کسی که شاعر و هنرمند است، ممکن است از نظر مالی در تنگنا باشد.
بدور حسن تو گویم سخن چو قاعده نیستکه عندلیب بایام گل خموش بود
هوش مصنوعی: من به رنگ و زیبایی تو صحبت میکنم، چون منطقی نیست که بلبل در بهار گل سکوت کند.
بنزد تو سخن آورد سیف فرغانیوگرنه لایق این در کدام گوش بود
هوش مصنوعی: سیف فرغانی به نزد تو آمد و حرفهایش را زد، ولی در واقع چه کسی لایق شنیدن این سخنان ارزشمند است؟