شمارهٔ ۲۸۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت لب و دهان معشوق می‌پردازد و شاعر خواهان ارتباط و نزدیکی با اوست. او از خنده و شیرینی لب‌های محبوبش می‌گوید و این‌که چگونه این لب‌ها می‌توانند شادی و خوشحالی به دل او بیفشانند. شاعر از زیبایی‌های طبیعی، مانند لؤلؤ و یاقوت، برای توصیف این زیبایی‌ها استفاده می‌کند و همچنین از سختی‌های دستیابی به عشق و وصال سخن می‌گوید. در نهایت، پیام اصلی شعر عشق و شیفتگی شاعر به معشوق و انتظار او برای بوسه و نزدیکی است.
ایا نموده دهانت زلعل خندان درسخن بگو وازآن لعل برمن افشان در
هوش مصنوعی: دهانت مانند لعل درخشان و خندان است، بنابراین در سخنت بگو و از آن لعل بر من بپاش.
غلام خنده شدم کو روان وپیدا کردترا زپسته شکر وزعقیق خندان در
هوش مصنوعی: من به خدمتگذاری عشق تو درآمدم، که در زیر سایه شکر و عقیق خندان، تو را یافتم و چهرهات را به روشنی دیدم.
بخنده از لب خود پرشکر کنی دامنمرا چو چشم در اندازد از گریبان در
هوش مصنوعی: وقتی با لبخند شیرینت به من نگاه میکنی، دامن مرا به حرکت درمیآوری و این دوستی و محبت را به نمایش میگذاری.
دهانت گاه سخن تا نبیند آن کو گفتکه کسی بشهد نپرورد در نمکدان در
هوش مصنوعی: گاهی زبانت را بخوان و سخن بگوی تا آنکه کسی نتواند ببیند که آن چه گفته شده، نازکتر از نمک است و در وجودش، چیزی پرورش نیافته است.
چو چشمه خضر اندر میان تاریکیلب تو کرده نهان اندرآب حیوان در
هوش مصنوعی: چشمهای از زندگی و جوانی همچون چشمه خضر در دل تاریکی لب تو پنهان است و زندگی را مانند آبی که در دل دریا پنهان است، در خود دارد.
سؤال بوسه مارا زلب جوابی دهبزیر لعل چوشکر مدار پنهان در
هوش مصنوعی: از تو میخواهم که به من جوابی بدهی، بوسهات را از لبانم بگیر و به زیر لعلت (لبت) رو بیانداز. مرا پنهان و دور از چشم دیگران در شیرینی خود غرق کن.
دلم مفرح یاقوت یابد آن ساعتکه از دهان توآید مرا بدندان در
هوش مصنوعی: زمانی که لب‌های تو چیزی به من میگویند، قلبم شاداب و روشن میشود، انگار یاقوتی در دلم پیدا شده است.
بچون تو محتشمی بی بها سخن ندهمبده زلعل شکربار قند وبستان در
هوش مصنوعی: بدون شک، تو فردی گرانقدر و باوقار هستی، بنابراین نمیتوانم دربارهات به آسانی صحبت کنم. از این رو، بهتر است شیرینی و زیبایی کلامت را به دیگران بسپارم.
دهانت معدن لؤلوست با همه تنگیبده زکات که مستظهری بچندان در
هوش مصنوعی: دهان تو مانند معدن مروارید است، هرچند که کوچک و تنگ باشد. پس ادای زکات آن لازم است، زیرا مرواریدها به خاطر ارزش و زیباییشان شناخته میشوند.
بدست من گهر وصل خویش اکنون دهکه هست در صدف قالب من ازجان در
هوش مصنوعی: الان به من یکی از گوهرهای وصل خودت را بده، زیرا در وجود من همچون یک صدف، جانم در انتظار آن گوهر است.
حصول گوهر وصل تو سخت دشوارستبدست همچو منی خود نیاید آسان در
هوش مصنوعی: به دست آوردن ارزش و زیبایی ارتباط با تو بسیار سخت است و افرادی مثل من به راحتی نمیتوانند به آن دست یابند.
گرازلبت بسخن بوسه یی خوهم ندهیشکرگران چه فروشی چوکردم ارزان در
هوش مصنوعی: اگر نتوانی با کلامت به من بوسهای ارائه دهی، چه میارزد این شکر که در ازای آن به تو میدهم، وقتی من خود را ارزان فروختم؟
غم تو در دلم آمد حدیث من شد نظمچو در دهان صدف رفت گشت باران در
هوش مصنوعی: غم تو در دل من جا گرفته و داستان زندگیام شده است. مانند مرواریدی که در صدف پنهان است، احساسات من به آرامی از دل بیرون میآیند و همچون بارانی که میبارد، جاری میشوند.
مرا چه قدر فزاید ازین سخن برتوکه در طویله تو با شبه است یکسان در
هوش مصنوعی: چقدر این حرف بر تو اثر دارد که در طویلهات چیزی مشابه با آن وجود دارد.
سخن درشت چو کردم خرد بنرمی گفتغلط مکن که نساید کسی بسوهان در
هوش مصنوعی: وقتی که با لحن تند و تیز صحبت کردم، او به آرامی به من گفت که اشتباه نکن، چون هیچ کس نمیتواند با ابزار صیقل زدن چوب، آن را به خوبی تراش دهد.
بنزد تو سخن آورد سیف فرغانیکسی بمصر شکر چون برد بعمان در
هوش مصنوعی: سیف فرغانی به نزد تو آمد و سخن گفت. کسی در مصر شکر را به عمان برد.
زشاعران سخن عاشقان جان پرورطلب مکن که زهر بحر یافت نتوان در
هوش مصنوعی: از شاعران انتظار نداشته باش که سخنانی عاشقانه و جانپرور ارائه دهند، زیرا مانند زهر است که نمیتوان آن را از دریا به دست آورد.