شمارهٔ ۳۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق می‌پردازد. شاعر از احساسات و آرزوهای خود برای وصال معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگر دهانش خوش شود، هرگز از جان و دلش جدا نخواهد شد. او اشاره می‌کند که محبت و عشق می‌تواند انسان را به اوج برد و حتى فقر و گرسنگی را قابل تحمل کند.
شاعر همچنین با استفاده از تشبیهات زیبا، به درد و رنج عشق می‌پردازد و بیان می‌کند که باید عشق را در مرکز وجود خود قرار داد. او عشق را به دریایی نسبت می‌دهد که انسان را در خود غرق می‌کند و هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد. در نهایت، شاعر بر اهمیت ذکر معشوق و مقام او در زندگی عاشق تأکید می‌کند و می‌گوید که عشق تنها مکانی است که هیچ چیز دیگری آن را خراب نمی‌کند.
گر خوش کنم دهان زلب دلستان خویشهرگز ز تن برون ننهم پای جان خویش
هوش مصنوعی: اگر بخواهم با لبان معشوق خود، دهانم را خوشبو کنم، هرگز پاهای جانم را از این تن بیرون نخواهم آورد.
سلطان فقیر من شود ار تربیت کندمن بنده را بلقمه نانی زخوان خویش
هوش مصنوعی: اگر سلطان من از فقیران باشد و به خوبی به من آموزش دهد، من هم به عنوان بندهاش، با لقمهای نان از سفرهاش راضی و خوشحال خواهم بود.
دل صید دوست گشت چو بر مرغ روح (زد)یک تیر غمزه ز ابروی همچون کمان خویش
هوش مصنوعی: دل من به محبت دوست گرفتار شد، مانند پرندهای که به دام افتاده است. تیر غمزهای که از ابروی او به سوی من پرتاب شده، مانند کمانی است که هدفش را نشانه رفته است.
بر جان چو سایه یی نرسد از همای عشقرو پیش سگ فگن تن چون استخوان خویش
هوش مصنوعی: اگر عشق واقعی به جان انسان سایه نداشته باشد، بهتر است که زندگی را همچون استخوانی بیارزش به دست سگها بسپارد.
از کوی او بدر نروم گرچه بنده راچون سگ بسنگ دور کند زآستان خویش
هوش مصنوعی: هرگز از خانه او خارج نخواهم شد، حتی اگر مرا همچون سگی به سنگ بزنند و از درگاهش دور کنند.
هر زرد روی عشق که در دستم اوفتددر پاش مالم این رخ چون زعفران خویش
هوش مصنوعی: هر کسی که رنگ چهرهاش زرد باشد و به عشق من بیفتد، من چهرهاش را مانند زعفران در پاهایم میمالم.
بر خاک پای دوست کسی کو نهاد لباو مرده زنده کرد بآب روان خویش
هوش مصنوعی: کسی که لب بر خاک پای دوست بگذارد، مانند آب زندهکنندهای است که مردهها را احیا می‌کند.
کس بر بساط عشق مر آن شاه را نبرداو با کسی بماند که در باخت آن خویش
هوش مصنوعی: هیچکس در بازی عشق نتوانسته است آن پادشاه را شکست دهد؛ او تنها با کسی میماند که در این بازی خود را باخته است.
از بهر دوست دایره یی کن زجان ودلپس دوست را چو نقطه ببین در میان خویش
هوش مصنوعی: برای دوست، به عشق و وجود خودت دایرهای بکش. سپس دوست را در مرکز این دایره قرار بده و او را در دل و جان خود ببین.
هرکو خورد زمشرب عشقش مدام آببحری شود محیط ونبیند کران خویش
هوش مصنوعی: هر کس که مدام از نوشیدن عشق بهرهمند شود، مانند دریا میشود که فراتر از مرزها و محدودیتها را میبیند و دیگر نمیتواند پایان خود را مشاهده کند.
دلها بسوخت عشق وبجز دل نداشت جایجز عشق کس خراب نخواهد مکان خویش
هوش مصنوعی: دلها به خاطر عشق میسوزند و تنها در دل عشق جای دارد. هیچکس جز عشق نمیتواند مکان دل را ویران کند.
در پیش جیش همت عاشق نایستادسلطان ماه با سپه اختران خویش
هوش مصنوعی: عاشق هرگز در برابر مشکلات و چالشها از تلاش دست نمیکشد. مانند ماه که با تمام زیباییاش، با ستارهها و نورهایش در آسمان میدرخشد و نمیگذارد که هیچ مانعی او را متوقف کند.
قطب فلک بمذهب عشاق مرده استای نعش بر جنازه فگن دختران خویش
هوش مصنوعی: در آسمان سلطه عشق پایان یافته است، ای تاکنون بیجان، بر پیکر دختران خود گلنثر کن.
گر زین غزل سماع کند زهره، مشتریدر پای چنگ او فگند طیلسان خویش
هوش مصنوعی: اگر زهره به این غزل گوش فرا دهد، مشتری لباس خود را در پای چنگ او خواهد افکند.
تا سیف ذکر دوست بگوید بکام خودبنهاد دوست در دهن او زبان خویش
هوش مصنوعی: تا زمانی که سیف (دلتنگی یا دردی) به یاد دوست صحبت می‌کند، خود دوست با زبانش در دهان او سخن می‌گوید. یعنی در هر حالتی، یاد و نام دوست در کلام او جاری است.