شمارهٔ ۳۸۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و تمایل عمیق شاعر به محبوبش است که او را در آتش عشق خود می‌سوزاند. شاعر خود را همچون شمعی می‌بیند که در کنار شعله عشق می‌سوزد و بر اثر این عشق، دچار درد و رنج فراوانی شده است. او درباره قدرت عشق می‌گوید که او را از درون می‌سوزاند و به شدت به محبوب وابسته است. در نهایت، شاعر عشق را به آتش تشبیه می‌کند و می‌گوید که این احساسات او را قوی‌تر و درخشان‌تر می‌سازد، مانند چراغی که از نور الهی روشن شده است.
ای برده آب روی من ازعشق تو درآتشمچون خاک بربادم مده آبی بزن برآتشم
هوش مصنوعی: ای برده، آب روی من را به عشق تو در آتشم نریز، چون خاکی که در باد میرود، آب را بر آتش من نریز.
برآتش سودای تو از صبر اگر آبی زنمباد تو افزون می کند صد شعله اندرآتشم
هوش مصنوعی: اگر من از صبر خود به عشق تو که مانند آتش است، آب بریزم، خود آن باد تو باعث میشود که آتش درونم شعلهورتر شود.
زآنم بگاز قهر خود چون شمع گردن می زنیکآبم فرود آمدم بپا چون رفت برسر آتشم
هوش مصنوعی: من از سر قهری که با من داری، مثل شمعی خم میشوم و آبم فرود میآید. وقتی که در آتش خودم میسوزم، باید خودم را بلند کنم و سر بلند کنم.
ازدم زبانم شد سیاه اندر دهان خشک لبازبس که دودی می کند چون هیمه ترآتشم
هوش مصنوعی: زبانی که من دارم به خاطر دود و آتش سیاه شده و دهانم خشک است. این وضعیت به دلیل زیادی دود است که مانند هیزم تر به وجود آمده.
زآن سکه مهرت نشد محو ازدل چون سیم منهرچند در هر بوته یی بگداخت چون زرآتشم
هوش مصنوعی: زیرا عشق تو از دل من نفی نمیشود، مانند نقره که هرچند در هر آتش ذوب میشود، اما باز هم ماندگار است.
درآتش سودای تو چون گشت جانم سوختههرلحظه سوزی می فتد دردل بکمتر آتشم
هوش مصنوعی: عشق تو مثل آتشی است که جانم را سوزانده و هر لحظه درد و سوزی در دل حس میکنم که کمتر از آتش نیست.
درپیش شمع حسن تو بالی زدم برخاستمپروانه وار ازعشق توافتاد در پرآتشم
هوش مصنوعی: در کنار شمع زیبایی تو، پروازی کردم و به حالت پروانهای از عشق تو برخاستم، اما عشق تو مرا در آتش خود گرفتار کرد.
تا برمحک آزمون نیکو نماید رنگ منچون ز ربسی کرد امتحان عشق تو درهر آتشم
هوش مصنوعی: تا زمانی که در آزمایش عشق تو قرار نگیرم، رنگ واقعی من مشخص نخواهد شد، مانند فلزی که با آزمون در آتش، کیفیت و ارزشش آشکار میشود.
بر عود سوز مهر تو مانند عنبر سوختمتا تو شکر لب می کنی دردل چو مجمر آتشم
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو مانند چوب عودی که در آتش می‌سوزد، میسوزم و میسازم؛ تا تو با لبهای شیرینت لبخندی بزنی و قلبم را به آتش بکشی.
از خال عنبر گون تو چون مشک طبعم گرم شدخوش خوش بسوزم بعد ازین چون شد معنبر آتشم
هوش مصنوعی: از زیبایی و عطرت که ناشی از خال توست، وجودم به شدت گرم و شاداب شده است. حالا که این احساس را تجربه کردهام، آرزو دارم که همچنان در این عشق بسوزم و حسی عمیق را تجربه کنم.
گر خاطر چون بحر من در سخن راشد صدفازسینه پرسوز خود من کان گوهر آتشم
هوش مصنوعی: اگر ذهن من مانند دریا در کلام روشن باشد، باید از دل آتشین خود بپرسی که آن گوهر چیست.
دی گفت عشق گرم رو وارستی از سردی خودتا چون تنور تیره دل کردت منور آتشم
هوش مصنوعی: عشق به تو داغ و پر از حرارت است، پس از سردی خود دوری کن. تا هنگامی که دل تاریکت را روشن کنم، آتش من تو را در بر خواهد گرفت.
من آن چراغ دولتم از نور قدس افروختهچون شمع در مشکاة دل دایم مصور آتشم
هوش مصنوعی: من چراغی هستم که با نور مقدس روشن شدهام، و مانند شمعی در دل خود روشناییام را دارد. همیشه آتش عشق و اشتیاق در درونم شعلهور است.