شمارهٔ ۳۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساس فراق و دوری از معشوق پرداخته و بیانگر ناکامی شاعر در رسیدن به وصل و ملاقات با دوست است. شاعر با تصویرسازی‌های مختلف، موانع و دردهایی را که او را از محبوبش دور کرده‌اند، توصیف می‌کند. او خود را در حالتی می‌بیند که هرچقدر تلاش می‌کند، به معشوق خود نمی‌رسد و این دوری او را آزار می‌دهد. در نهایت، شاعر به بی‌پناهی و نارسایی‌اش در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید حتی در بیان احساساتش نیز نمی‌تواند به حقیقت ارتباطش با دوست برسد.
آنجا که جای دوست بود من نمی رسمخاریست مانعم که بگلشن نمی رسم
هوش مصنوعی: جایی که دوست وجود دارد، من به آنجا نمیتوانم برسم؛ موانع و سختیها مانند خار، مانع من شدهاند تا نتوانم به گلستان او برسم.
هر نیم شب بدست خیالش بدان طرفخدمت همی رسانم اگر من نمی رسم
هوش مصنوعی: هر شب نیمه شب، با خیال او به جایی میروم و به او خدمت میکنم، حتی اگر خودم نتوانم به او برسم.
از فکر یار هستی خویشم بیاد نیستمستغرقم بدوست،بدشمن نمی رسم
هوش مصنوعی: من به یاد محبوبم هستی خود را فراموش کردهام و غرق در عشق او هستم، اما به دشمن خود نمیتوانم نزدیک شوم.
این ترک سعی من نه زنومیدیست،لیکمعلوم شد مرا که برفتن نمی رسم
هوش مصنوعی: اینجا کسی صحبت از تلاش خود می‌کند و می‌گوید که با وجود تمام تلاشی که کرده، به نتیجهای نمی‌رسد و متوجه شده است که نمی‌تواند به خواستههایش دست یابد.
یاری ز من رمیده چوآهوی تیزگاممن همچو سگ درو بدویدن نمی رسم
هوش مصنوعی: دوست و یاری که از من فاصله گرفته، مانند آهو سریع و فراری است. من اما مثل سگی که به دنبالش میدود، نمیتوانم به او برسم.
آنجا چو جان مجردو تنها توان شدنمن پای بست همرهی تن نمی رسم
هوش مصنوعی: در آنجا که روح آزاد و مستقل است، من نمیتوانم به آنجا برسم، زیرا بدنم مرا محدود کرده است.
چون خاک کوی انس گرفتم بخار و خسزآن همچو گرد خانه بر وزن نمی رسم
هوش مصنوعی: من مثل خاک کوی دوستان شدم و حواسم به هیچ چیز غیر از آنها نیست، مثل غبار و علفی که در خانه پراکنده است، نمیتوانم به چیزی دیگر توجه کنم.
معشوق دیدنیست ولیکن مرا زمندرپیش پردهاست،بدیدن نمی رسم
هوش مصنوعی: محبوب زیبا و دیدنی است، اما من به خاطر پردهها و موانع نمیتوانم او را ببینم.
بی شمع روی روشن جانان چراغ وارخود را همی کشم که بمردن نمی رسم
هوش مصنوعی: بدون نور چهره معشوق، حتی شعله وجودم را هم بالا میبرم تا به مرگ نرسم.
چون گوهرم زمعدن اصلی خویش دوردرحقه مانده باز بمعدن نمی رسم
هوش مصنوعی: من مانند یک گوهر هستم که از اصلیترین معدن خود دور ماندهام و در دنیای فریب و حقهها گیر افتادهام و به معدن اصلیام نمیرسم.
طاوس باغ قدس بدم اندرین قفسبالم شکسته شد بنشیمن نمی رسم
هوش مصنوعی: من مانند طاووسی زیبا در باغ قدس هستم، اما اکنون در این قفس زندانی شدهام و بالهای من شکسته است. به همین دلیل نمیتوانم به جایگاه اصلیام برگردم.
فصل بهار وصل چو دورست،غنچه واردر پوست مانده ام،بشکفتن نمی رسم
هوش مصنوعی: چون بهار به دور است، من مانند غنچهای در پوست خود ماندهام و هنوز به مرحله شکفتن نرسیدهام.
سنگ آتشم چوخاک نشسته بزیر آبآتش نهفته ام چوبآهن نمی رسم
هوش مصنوعی: من مانند سنگ آتشینی هستم که زیر آب قرار گرفته و آتش درونم پنهان شده است. با وجود این که به ظاهر خاموش به نظر میرسم، همچنان شعلهای در درون دارم و به حالت خود ادامه میدهم.
کشت وجود تا نکند خوشه کمالمن نارسیده ام بدرودن نمی رسم
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که شخص در تلاش است تا وجود و ذات خود را پرورش دهد و به کمال برسد. اما تا زمانی که به این هدف نرسیده، نمی‌تواند به مرحلهای از شکوفایی و بلوغ برسد و نیاز دارد تا همچنان در مسیر رشد و تلاش باشد.
اندر صفات دوست چگویم سخن چو مندر وصف حال خویش بگفتن نمی رسم
هوش مصنوعی: در مورد ویژگیهای محبوب و معشوق چه بگویم وقتی که من حتی نمیتوانم درباره حال و وضعیت خودم صحبت کنم؟