شمارهٔ ۳۹۴ - سیف فرغانی

ای گنج غم نهاده بویرانه دلموی مسکن خیال تو کاشانه دلم

عشقت که با تصرف او خاک زر شوداین گنج او نهاد بویرانه دلم

رخ زرد کرد رویم از آن دم که نطع خویشافگند شاه مهر تو در خانه دلم

زآن ساعتی که حلقه زلف تو دید و شدزنجیردار عشق تو دیوانه دلم

برآتش هوای تو چون مرغ پربسوختازتاب شمع روی تو پروانه دلم

اندر ازل که عالم و آدم نبود بودمجنون بکوی عشق تو همخانه دلم

گر قابلم چو تخم بپوسد بزیر خاکآب از محبت تو خورد دانه دلم

چون دل زبندگی تو داغ قبول یافتتن جان نثار کرد بشکرانه دلم

پوشیده داشتند زمردم حدیث اوپنهان نماند و گفته شد افسانه دلم