شمارهٔ ۳۹۵
هوش مصنوعی: غزل بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و وابستگی به معشوق است. شاعر از دوستی و عشق سخن می‌گوید و به تأثیر آن بر زندگی خود اشاراتی دارد. او با توصیف سوز و گداز خود به مانند شمع، از درد جدایی و وابستگی به معشوق می‌گوید. شاعر ابراز می‌کند که حتی در سختی‌ها و جفاها، از معشوق دور نخواهد شد و می‌خواهد که همواره به عشق او پایبند باشد. در پایان، او برای حفاظت از عشق و جان خود در برابر دشمنان به صراحت اعلام می‌کند که خود را برای دفاع از عشق آماده خواهد کرد.
گر دست دوست وار در آری بگردنمپیوسته بوی دوستی آید ز دشمنم
هوش مصنوعی: اگر دوست همیشگی را به گردن خود آویزان کنی، بوی دوستی از دشمنان هم به مشام میرسد.
دیده رخ چو آتش تو دید برفروختقندیل عشق در دل چون آب روشنم
هوش مصنوعی: چشمم وقتی روی ماه تو را دید، مانند آتش افروخته شد. عشق در دلم مانند آب زلال و روشن است.
در سوز و در گداز چو شمعم که روز و شبسوزی فتیله وار و گدازی چو روغنم
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که در حال سوختن و ذوب شدنم. روز و شب در آتش عشق میسوزم و مانند فتیلهای که شعله را روشن نگه میدارد، در این سوختن رنج میبرم، و مانند روغن، ذوب میشوم.
گر یکدم آستین کنم از پیش چشم دوراز آب دیده تر شود ای دوست دامنم
هوش مصنوعی: اگر فقط یک لحظه آستین خود را از پیش چشمانت کنار بزنم، دامنم از اشک دیدگانم تر میشود، ای دوست.
هرگه شراب عشق تو در من اثر کندگر توبه آهنست بخامیش بشکنم
هوش مصنوعی: هر بار که عشق تو در وجودم تأثیر بگذارد، اگر چه تصمیم به توبه داشته باشم، آن را زیر پا میگذارم و آن را میشکنم.
چون که ز دانه هیچ نگردم ز تو جداگرچه به باد بردهی ای جان چو خرمنم
هوش مصنوعی: اگرچه از دانه جدا نشوم، زیرا تو را دارم و حتی اگر به دست باد هم بروم، باز هم به تو متصل خواهم ماند، ای جان من.
در فرقت تو زین تن بی جان خویشتندر جامه ناپدید از جان بی تنم
هوش مصنوعی: در دوری تو، این جسم بیحالم گویی از جانم خالی شده و مانند لباسی ناپدید شده است.
گر همچو میخ سنگ جفا بر سرم زنیآن ظن مبر که خیمه ز پهلوت برکنم
هوش مصنوعی: اگر تو همچون میخی بر سرم سختی کنی و بیرحمی نمایی، نه گمان کن که من چادر و پناهم را برخواهم چید و از تو دور میشوم.
ور تار ریسمان شود این تن عجب مدارغمهای تست در دل چون چشم سوزنم
هوش مصنوعی: اگر این بدن مانند رشتهای نازک شود، برایت عجب نیست؛ چرا که غمهای تو در دل مانند سوزنی سرزده است.
فردا که روز آخر خواندست ایزدشاول کسی که با تو خصومت کند منم
هوش مصنوعی: فردا که آخرین روز است، خدایی که دارم، اولین کسی که با تو درافتد و دشمنی کند، خود من خواهم بود.
من جان چو سیف پیش محبان کنم سپرگر تیغ برکشی که محبان همی زنم
هوش مصنوعی: اگر تو به سمت من حمله کنی و تیغ بکشیدی، من جانم را همچون سپری در برابر محبان قرار میدهم؛ زیرا محبان همیشه به دفاع از من میپردازند و نمیگذارند آسیب ببینم.