شمارهٔ ۴۴۸
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر معروف فارسی، حکایت از عشق عمیق و دلتنگی دارد. شاعر در آن به یار خود اشاره می‌کند و با بیان احساساتش از جدایی و درد ناشی از دوری صحبت می‌کند. او خود را به گلستان تشبیه می‌کند که حضور معشوق، بهار آن است و فقدان او را به معنای خزان می‌داند. همچنین، شاعر از خستگی‌اش از دوری و اشک‌هایی که بر چهره‌اش جاری است می‌گوید و وجودش را وابسته به معشوق خود می‌داند. در واقع، شعر به شدت تحت تأثیر احساسات عاطفی و وابستگی به محبوب نوشته شده است.
الا ای بچهره گلستان منمنم آن تو و تویی آن من
هوش مصنوعی: ای زیبای گلستان من، من همان تو هستم و تو همان منی.
بهار رخت گلستان منستخزان دور باد از گلستان من
هوش مصنوعی: بهار زیبای من مانند گلستانی است و من خواهان دوری خزانی هستم که ممکن است این گلستان را تحت تاثیر قرار دهد.
دلم خسته کردی بهجران خویشلبت خسته بادا بدندان من
هوش مصنوعی: دل من از دوری تو دچار خستگی شده است، کاش لبهایت هم به بیحالی من دچار شوند.
نه آن درد دارم که عاجز بودطبیب وصالت ز درمان من
هوش مصنوعی: من دردی ندارم که پزشک قادر به درمان آن باشد، درد من همان نزدیکیت به توست که هیچ علاجی برایش وجود ندارد.
مرا بی تو چون زندگانی بودمنم مرده تو تویی جان من
هوش مصنوعی: بی تو زندگی برایم معنایی ندارد، مثل این است که مردهام و تو تنها جان منی.
حزینم چو یعقوب وآگه نییز سوز دل و چشم گریان من
هوش مصنوعی: من چون یعقوب غمگینم و اگر از درد دل و اشک هایم خبر نداری، نمیفهمی چه حالی دارم.
تو بر تخت ملکی چو یوسف عزیزچه غم داری از بیت احزان من
هوش مصنوعی: تو در جایگاه سلطنتی مانند یوسف عزیز نشستهای، پس از غمها و دردهای من چه باکی داری؟
بمهری که افتاد با تو مرادرنده چو گر کند اخوان من
هوش مصنوعی: به خاطر بیمحبتیای که نسبت به من کردی، حالم مانند درندهای شده است که در میان برادرانم قرار دارد.
وجودم ز سر تا قدم آن تستسر تست اندر گریبان من
هوش مصنوعی: وجود من کاملاً از آن توست و تو در تمام وجود من رسوخ کردهای.