شمارهٔ ۵۰۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وجود محبوب است. شاعر می‌گوید که عشق به محبوب، جان او را سرشار کرده و مستان از وصال او بی‌خبرند. عشق به محبوب نه تنها در دینشان بلکه در زندگی‌شان نیز محوری است. صورت محبوب همچون خورشید است که همه موجودات در پی آن هستند و زیبایی‌اش چنان است که رخسارش دل‌انگیز و بهاری به نظر می‌رسد. شاعری که عشق را جزو لاینفک وجود خود می‌داند، می‌گوید هر چه غیر از عشق او باشد، ارزش ندارد. او همچنین اشاره می‌کند که هر کس با عشق زنده می‌شود، ارزشمند است و عشق در زندگی انسان‌ها همانند شکر شیرین و دلپذیر است.
ای عشق تو داده روح را میمستان تو از تو دور تا کی
هوش مصنوعی: ای عشق، تو به روح من زندگی بخشیدهای، مستانهام را از تو دور بمانم تا کی؟
عشق تو شعار ماست در دینروی تو بهار ماست در دی
هوش مصنوعی: عشق تو محور اصلی زندگی ماست و در زیبایی تو، زندگی ما زنده و شاداب است.
خورشید رخی و یک جهان خلقچون سایه ترا فتاده در پی
هوش مصنوعی: چهرهی زیبای تو مانند خورشید است و همهی انسان‌ها چون سایهای در پی تو حرکت میکنند.
وز عکس رخ چو لاله ریزانچون آب بقم ز عارضت خوی
هوش مصنوعی: چهرهات مانند لالهای است که از نورش اشک میریزد، و من در کنار تو چون آبی زلال هستم که از زیباییات سیراب می‌شود.
اندر لب لعل تو حلاوتآمیخته همچو شهد بامی
هوش مصنوعی: در لبهای شیرین تو طعمی وجود دارد که همانند شهد گلابی است.
جز عشق تو هرچه هست لاخیرجز وصل تو هرچه هست لاشی
هوش مصنوعی: به جز عشق تو، هیچ چیز خوبی نیست و به جز وصالت، هیچ چیزی ارزشمند نیست.
وصف تو ز طبع من عجب نیستچون در ز صدف چو شکر از نی
هوش مصنوعی: توصیف تو از طبیعت من خارج نیست، زیرا مانند شکر که از صدف به دست میآید، در وجود من جاری است.
هرکو نه بعشق زنده شد سیفای زنده بدو و مرده بی وی
هوش مصنوعی: هر کسی که به عشق زنده نشود، مانند سلاحی است که به دست کسی زنده باشد؛ او در واقع از زندگی واقعی محروم است و بیعشق، مرده محسوب می‌شود.
گر خود پدر قبیله باشدرو نسبت خود ببر از آن حی
هوش مصنوعی: اگر پدر قبیله خودت هم باشی، باید از آن حیله و فریب دوری کنی.