غزل شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و سرخوردگی شاعر می‌پردازد. شاعر در ابتدا از آرامش دل در کنار معشوق خود سخن می‌گوید، اما در نهایت از حسرت و ناکامی‌ها می‌نالد. او به نوشیدن می و لذت‌هایی که در میخانه است، اشاره می‌کند و از نامشخص بودن عشق و بدنامی‌ها صحبت می‌کند. شاعر از زیبایی چشم‌های معشوق و تأثیر آن بر معشوقه‌ها یاد می‌کند و حس دوری و غم ناشی از جدایی را بیان می‌کند. در پایان، او به عشق سوزان خود و ناتوانی در رسیدن به پختگی در این عشق خام اشاره دارد.
اولم رام نمودی به دل آرامی‌هاآخرم سوختی از حسرت ناکامی‌ها
هوش مصنوعی: ابتدا به من آرامش و سکون عطا کردی، اما در نهایت با حسرت ناکامی‌ها، آتش به دلم زدی.
تو و نوشیدن پیمانه و خشنودی دلمن وخاک در میخانه و بدنامی‌ها
هوش مصنوعی: تو و لذت بردن از نوشیدنی و خوشحالی دل من، و خاکی که در میخانه وجود دارد و همگی به بدنامی‌ها اشاره دارند.
چشم سر مست تو تا ساقی هشیاران استکی توان دست کشید از قدح آشامی‌ها
هوش مصنوعی: چشم زیبا و مستانه تو، همچون ساقیای است که هشیاران را مست می‌کند. چگونه میتوانم از نوشیدنی خوشمزهای که در دست دارم، خود را کنار بکشم؟
قدمی رنجه کن ای سرو سمن ساق به باغتاصنوبر نزند لاف خوش اندامی ها
هوش مصنوعی: ای درخت زیبا و خوشبو، لطفاً کمی زحمت بکش و به باغ بیا؛ تا ناگهان درختانی که به زیبایی خود میبالند، به خود فخر نکنند.
می‌خورد مرغ دل از دوری خال و خط توغم بی دانگی و حسرت بی‌دامی‌ها
هوش مصنوعی: مرغ دل به خاطر دوری از زیبایی و نقش تو دلتنگ و غمگین است، بدون اینکه بداند چقدر باید از این حسرت بیپایان رنج ببرد.
عاقبت چشم من افتاد بدان طلعت نیکچشم بد دور از این نیک سرانجامی‌ها
هوش مصنوعی: در نهایت، نگاه من به زیبایی دلانگیزی افتاد که چشمان نیکو دارد و امیدوارم که از این نتایج خوب دور باشد.
سر و پا آتشم از عشق فروغی لیکنپختگی‌ها نتوان کرد بدین خامی‌ها
هوش مصنوعی: دل و جانم در آتش عشق میسوزد، اما نمیتوان به این خامی‌ها به بلوغ و پختگی رسید.