غزل شمارهٔ ۵۵ - فروغی بسطامی

از جلوهٔ حسنت که بری از همه عیب استآسوده‌دل آن است که در پردهٔ غیب است

هم از رخ تو صحن چمن لاله به دامانهم از خط تو باد صبا نافه به جیب است

در مرحلهٔ شوق نه ننگ است و نه ناموسدر مسئلهٔ عشق نه شک است و نه ریب است

موسی چه کند گر نکند پیشه شبانیتا بر سرش اندیشهٔ فرزند شعیب است

افسانهٔ جان دادن خود هیچ فروغیدر حضرت جانان نتوان گفت که عیب است