غزل شمارهٔ ۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تضاد و تقابل میان خود و معشوق اشاره می‌کند. معشوق با ویژگی‌های مثبت و زیبا مثل قامت موزون، طره‌های خوش‌حالت، و لبخند خوشمزه توصیف می‌شود، در حالی که شاعر در حالت ناخوشایند و غمگین قرار دارد و احساساتی از جمله حسرت، درد و گریه را تجربه می‌کند. شاعر به وضوح حس می‌کند که او در یک وضعیت عاطفی ضعیف است و تمام این احساسات تلخ را در کنار زیبایی‌های معشوق قرار می‌دهد، در نهایت به این نتیجه می‌رسد که معشوق هرگز از حال او نمی‌پرسد.
تو و آن قامتی که موزون استمن و این طالعی که وارون است
هوش مصنوعی: تو با هیکل زیبای خود، من با سرنوشتی نامناسب و ناهماهنگ هستم.
تو و آن طره‌ای که مفتول استمن و این دیده‌ای که مفتون است
هوش مصنوعی: تو با موهای خوشفرم و زیبا، و من هم با چشمانی که در جستجوی زیبایی تو هستند.
تو و آن پیکری که مطبوع استمن و این خاطری که محزون است
هوش مصنوعی: تو و آن وجود زیبا که دلنشین است، من و این احساسی که غمگین است.
تو و آن پنجه‌ای که رنگین استمن و این سینه‌ای که کانون است
هوش مصنوعی: تو با آن دستان رنگارنگت، من هم با این سینهام که مرکز احساسات و شور و شوق است.
تو و آن خنده‌ای که نوشین استمن و این گریه‌ای که قانون است
هوش مصنوعی: تو با آن خندهات که شیرین و دلنشین است، من در این حال که باید غمگین باشم و گریه کنم.
تو و آن نخوتی که بی‌حد استمن و این حسرتی که افزون است
هوش مصنوعی: تو با آن خودبینی بینهایتات، من هم با این آرزوی بزرگ و ناتمام.
تو و رویی که لمعهٔ نور استمن و چشمی که چشمهٔ خون است
هوش مصنوعی: تو دارای چهرهای هستی که چون نور میدرخشد و من دارای چشمی هستم که از آن اشک میریزد.
تو و زلفی که عنبر ساراستمن و اشکی که در مکنون است
هوش مصنوعی: تو و موی زیبایت مانند عطر خوش است و من هم مانند اشکی هستم که در دل پنهان شده است.
من و خون دلی که مقسوم استتو و لعل لبی که میگون است
هوش مصنوعی: من و دلی پر از غم به سر میبریم، و تو لبان شیری رنگی داری که باعث شادی و سرزندگی می‌شود.
من ندانم غم فروغی چیستتو نپرسی که خسته‌ام چون است
هوش مصنوعی: من نمیدانم غم و اندوه چه معنایی دارد، اما تو هم از من نمیپرسی که چرا خسته‌ام.