غزل شمارهٔ ۳۶۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق خود در مورد عشق و دوستدارش می‌پردازد. او از درد و رنج ناشی از فراق می‌گوید و اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند جای دوستش را fills کند. سفر او پر از خطر و ناامیدی است و هر قدمی که برمی‌دارد، به مشکلات بیشتر برمی‌خورد. او به شدت وابسته به محبوبش است و نمی‌تواند به دیگر جاها برود، زیرا عشق به او همه‌چیزش شده است. شاعر همچنین از احساس تنهایی و غم ناشی از جدایی سخن می‌گوید و در نهایت اعلام می‌کند که در همه جا نور و اشعارش نمایان است و او همچنان به عشقش وفادار است.
دامن خمیه سفر از در دوست می‌کنمخون جگر بدیده‌ام پارهٔ دل به دامنم
هوش مصنوعی: من از درِ دوست به سوی سفر می‌روم و از شدت غم و درد، دلم پارهپاره شده و در دامنم افتاده است.
هیچ کس از معاشران هم سفرم نمی‌شودترسم از این مسافرت جان به در آید از تنم
هوش مصنوعی: هیچ یک از همراهانم با من سفر نمیکنند. از این سفر میترسم که جانم از بدنم جدا شود.
هر قدمی که می‌روم پای به سنگ می‌خوردهر نفسی که می‌کشم شعله به دشت می‌زنم
هوش مصنوعی: هر وقت که قدم برمیدارم، بر روی سنگی میافتم و هر بار که نفس می‌کشم، احساس میکنم جرقهای در دشت می‌زنم.
غیر الم در این قدم هیچ نشد مشخصمغیر خطر در این سفر هیچ نشد معینم
هوش مصنوعی: غیر از درد و رنج در این سفر، هیچ چیزی برای من مشخص نیست و بدون خطر، هیچ چیزی در این راه برای من روشن نیست.
روز وداع من کسی تنگ دلی نمی‌کندبس که به دوستی او با همه شهر دشمنم
هوش مصنوعی: در روزی که باید خداحافظی کنم، هیچ‌کس برای من دلتنگ نمیشود، زیرا عشق من به او باعث شده که با تمام مردم شهر درگیری داشته باشم.
من که ز آستان او جای دگر نرفته‌امرو به کدام در کنم، بار کجا بیفکنم
هوش مصنوعی: من هیچگاه از درگاه او دور نشدهام، حالا به کدام در بروم و بار خود را کجا بگذارم؟
از سر من هوای او هیچ به در نمی‌رودگر ز در سرای او بخت کشد به گلشنم
هوش مصنوعی: من هیچ وقت از فکر و یاد او بیرون نمیروم، حتی اگر بخت من هم در باغ خوشبختی و خوشحالی باشد.
خوشهٔ اشتیاق من سنگ فراق بشکندعهد که بسته‌ام به او یک سر موی نشکنم
هوش مصنوعی: اشتیاق من به اندازهای است که اگر دوری و جدایی میان ما وجود داشته باشد، این پیمان را که به خاطر او بسته‌ام، نمیشکنم و حتی یک تار موی او را نیز نمیخواهم از دست بدهم.
قمری باغ او منم تا بشناسیم ببینداغ جفا به سینه‌ام، طوق وفا به گردنم
هوش مصنوعی: من مانند قمری در باغ او هستم، تا زمانی که داغ ناشی از مشکلات را در سینه‌ام ببینی و وفاداریام را که به گردنم آویختهام، درک کنی.
مرغ هوا گرفته‌ام از سر سدره رفته‌امتا به کدام شاخه‌ای باز شود نشیمنم
هوش مصنوعی: پرندهای که در آسمان پرواز می‌کند، از درخت سدره به کجا میتواند برود تا جای امنی برای زندگیاش پیدا کند؟
از سر کوی آشنا برده فلک به غربتمهمت شه مگر کشد باز به سوی مسکنم
هوش مصنوعی: سرزنش روزگار و تقدیر را می‌گوید که از محله آشنایانم مرا دور کرده است. امیدوارم که شاه در این باره تلاش کند و مرا دوباره به خانهام برگرداند.
گوهر تاج خسروی، ناصردین شه قویآن که ز خاک مقدمش صاحب چشم روشنم
هوش مصنوعی: گوهر تاج سلطنت، ناصرالدین شاه قدرتمند، کسی که من از خاک پاهایش روشنایی چشم دارم.
در همه جا فروغیا رفت فروغ شعر منچشم و چراغ شاعران در همه مجلسی منم
هوش مصنوعی: در هر مکانی، شعف و روشنی شعر من در میان شاعران همچون چشم و روشنایی است و من در هر محفل و مجلسی حضور دارم.