غزل شمارهٔ ۳۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و احساسات عمیق خود صحبت می‌کند. او به شراب و مستی اشاره دارد و می‌گوید که در حالی که مفتی شهر حسرت می‌خورد، او در عشق غوطه‌ور است. شاعر آرزو می‌کند که در کوی عشق، به خاک تبدیل شود تا محبوبش را ببیند. همچنین، او به امیدی که از دیدن محبوبش به وجود می‌آید، اشاره می‌کند و عشق را عاملی برای جاودانگی و سلامت می‌داند. در پایان، شاعر به تقدس و ارزشمندی عشق و فداکاری‌هایش برای محبوب می‌پردازد.
تا لب می‌پرست او داد شراب مستیممفتی شهر می‌خورد حسرت می پرستیم
هوش مصنوعی: تا وقتی که او لبهایش را میپرستد، ما از شراب مستی مینوشیم و مفتی شهر هم حسرت ما را می‌خورد.
کاش به کوی نیستی خاک شوم که آن پریچهره نشان نمی‌دهد تا به حجاب هستیم
هوش مصنوعی: ای کاش به جایی بروم که هیچ نشانی از خودم نداشته باشم و در آنجا از زیبایی معشوقم لذت ببرم؛ چرا که او در حالتی که من به دنیا وابستهام، خود را نشان نمی‌دهد.
دست امیدم ار شبی بر سر زلف او رسدطعنه بر آسمان زند فر دراز دستیم
هوش مصنوعی: اگر شب دست امیدم بر موهای او برسد، انگار به آسمان طعنه میزنم و به اوج میرسم.
زندهٔ جاودانیم تا حرکات عشق شدآلت زندگانیم، علت تندرستیم
هوش مصنوعی: ما تا زمانی که عشق در وجود ما جریان دارد، زندهایم. حرکات و احساسات عاشقانه، دلیل زندگی و سلامت ما هستند.
بر سر هر گذار او خاک شدم فروغیاتا فلک بلند سر خاک شود ز پستیم
هوش مصنوعی: در هر نقطهای که میروم، به خاطر محبت تو به خاک تبدیل میشوم، اما روزی خواهی دید که آسمان بلند هم پایین می‌آید و به خاک من نزدیک میشود، تا نشانهای از برتریام بر پستیها باشد.