رباعی شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به مفهوم کافی بودن اشاره می‌کند. او می‌گوید که از کار و تلاش زیاد، تنها یک خوشه برایش کافی است و تنها یک گوشه از زمین برای زندگی‌اش بس است. او از اینکه مانند کاه گرد خرمن بچرخند و بی‌جهت وقت خود را تلف کنند، ناراضی است و تأکید می‌کند که مانند مرغی که تنها به یک دانه نیاز دارد، او نیز تنها به یک چیز ضروری برای زندگی‌اش احتیاج دارد.
از کشت عمل بس است یک خوشه مرادر روی زمین بس است یک گوشه مرا
هوش مصنوعی: یک خوشه از کار و تلاش کافی است و به همین اندازه در این دنیا برای من کافی است که گوشهای از آن را داشته باشم.
تا چند چو کاه گرد خرمن گردیمچون مرغ بس است دانه‌ای توشه مرا
هوش مصنوعی: چقدر باید مانند کاه دور خرمن بچرخیم؟ به اندازهای که یک دانه از آن را برای توشهام داشته باشم، کافیست.