رباعی شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: شاعر به زلف‌های سیاه و زیبای معشوق اشاره می‌کند که همچون گوشواره‌ای در گوش او آویزان است. این زلف‌ها بر دوش او قرار گرفته و زیباترین ادب را به نمایش می‌گذارند، به طوری که هر شب و روز بر سر او سایه‌افکنی می‌کنند. در نهایت، شاعر به دو حلقه مشکی در گوش معشوق اشاره می‌کند که جلوه‌ای خاص دارد.
زلفین سیه که در بناگوش تواندسر بر سر هم نهاده بر دوش تواند
هوش مصنوعی: موهای سیاه که در کنار گوشها پیچیدهاند و بر دوش افتادهاند.
سایند سر از ادب به پایت شب و روزآری دو سیاه حلقه در گوش تواند
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به نوعی از بندگی و خضوع اشاره می‌کند. او میگوید که سر فرود آوردن از ادب، شب و روز به پای محبوب بودن و دو حلقه سیاه در گوش به نشانه اطاعت و تسلیم است. این تصویر به معنای عشق و وفاداری عمیق به معشوق است.