رباعی شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگرچه نمی‌خواهد به زاری و اندوه بپردازد، اما تحمل بار شرمساری برایش دشوار است. همچنین بیان می‌کند که اگر دوستی از مرگ او خوشحال باشد، او هم به مرگ خود راضی است و این نشان‌دهنده تنهایی و ناامیدی اوست.
بگذار که خویش را به زاری بکشممپسند که بار شرمساری بکشم
هوش مصنوعی: بگذار و اجازه بده که من به خاطر درد و حسرت خودم گریه کنم، اما نپسند که من بار سنگین شرمندگی را به دوش بکشم.
چون دوست به مرگ من به هر حال خوش استمن نیز به مرگ خود به هر حال خوشم
هوش مصنوعی: وقتی دوستم از مرگ من خوشحال است، من هم از مرگ خودم در هر صورتی راضی هستم.