رباعی شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به معشوقی اشاره می‌کند که با وجود نزدیکی و حضور در زندگی‌اش، از او دور است. او با استفاده از تصویر مردمک چشم، به عمق و احساسات عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که معشوقش جانش را می‌سازد، اما همچنان از او پنهان است. این تضاد میان نزدیکی و دوری، بار احساسی شعر را سنگین‌تر می‌کند.
تو مردمکِ چشمِ منِ مهجوریزان با همه نزدیکی‌ات از من دوری
هوش مصنوعی: تو مانند مردمک چشم من هستی، اما با وجود نزدیکی به من، احساس میکنم که از من فاصله داری و غریبی.
نی نی غلطم، تو جان شیرین منی!زان با منی و زِ چشم من مستوری
هوش مصنوعی: ای عشق من، تو جان شیرین من هستی، هرچند که در کنارم هستی و در دید من پنهانی.