غزل شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شدت عشقش به یک معشوق نازنین می‌گوید که نه تنها او را از دنیای مادی و دین خلاص کرده بلکه او را به دوستی با غم واداشته است. او با لحن حسرت‌آمیز بیان میکند که آتش عشقش شدیدتر می‌شود و همواره در درد و رنج است. زلف معشوق همواره بی‌قرار و موجب آزارش است و حتی اگر نگاهی به او بیندازد، عقلش را از دست می‌دهد. شاعر آرزو میکند که در کنار معشوق باشد، اما می‌بیند که هیچ توجهی به او نمی‌شود و به تصویر ناامیدی و عدم ارتباط با بهشت و خوشبختی اشاره میکند. در نهایت، احساس تنهایی و بی‌توجهی از سوی معشوق او را دچار anguish کرده است.
شوریده کرد شیوهٔ آن نازنین مراعشقش خلاص داد ز دنیا و دین مرا
هوش مصنوعی: عشق آن محبوبه نازنین مرا به شدت مجنون کرد و از قید و بندهای دنیوی و مذهبی آزاد ساخت.
غم همنشین من شد و من همنشین غمتا خود چها رسد ز چنین همنشین مرا
هوش مصنوعی: غم به همراه من نشسته است و من نیز به همراه غم، حالا چه بر سر من خواهد آمد با این همدمی که همیشه در کنارم است؟
زینسان که آتش دل من شعله میزندتا کی بسوزد این نفس آتشین مرا
هوش مصنوعی: دل من همچنان به شدت میسوزد و این آتش درونم ادامه دارد؛ این حالت سوزان تا کی باید ادامه پیدا کند، تا کی باید به این شیوه رنج ببرم؟
ای دوستان نمیدهد آن زلف بیقرارتا یکزمان قرار بود بر زمین مرا
هوش مصنوعی: ای دوستان، آن زلف پریشان و بی‌قرار قادر نیست که به من آرامش بدهد و از آن زمان که بر زمین نشستهام، همچنان در درونم آرامشی نیست.
از دور دیدمش خردم گفت دور از اودیوانه میکند خرد دوربین مرا
هوش مصنوعی: از دور او را دیدم و عقل من به من گفت که دوری از او، دیوانهام میکند و این دوری، عقل و هوشیاریام را زیر سؤال میبرد.
گر سایه بر سرم فکند زلف او دمیخورشید بنده گردد و مه خوشه‌چین مرا
هوش مصنوعی: اگر زلف او سایهای بر سرم بیندازد، چهرهام مانند خورشید تابان خواهد شد و بهشت زیبا به من نزدیک می‌شود.
تا چون عبید بر سر کویش مجاورمهیچ التفات نیست به خلد برین مرا
هوش مصنوعی: من در کنار کوی محبوبم مانند عبید هستم و هیچ اهمیتی به بهشت و خوشیهای آن ندارم.