غزل شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دوری معشوق می‌گوید. دلربایی معشوق او را به عشقی عمیق و دردناکی می‌اندازد. او احساس میکند که بی‌توجهی و نادیده گرفتن آشنایانش مانند حالتی بیگانه است. شاعر از بی‌عدالتی دوستی می‌گوید که بی‌گناهی‌اش را نادیده گرفته و در تلاش است تا از عواطف و شکایت‌هایش بپرهیزد، چرا که نمی‌خواهد این مشکلات بیشتر شود. او درد جدایی را دست‌کم گرفته و طبیب را قادر به درمانش نمی‌داند. همچنین عشق او باعث آتش‌سوزی در دلش شده و در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که تنها می‌تواند از این مشکلات و دردهای خود بنویسد و با آن‌ها زندگی کند. عبید، شاعر، در پایان به فاجعه و نابودی که عشق بر سر او آورده، اشاره میکند.
در ما به ناز می‌نگرد دلربای مابیگانه‌وار میگذرد آشنای ما
هوش مصنوعی: زیبای دلربای ما با ناز و دلخواه به ما نگاه میکند، اما از کنارش مانند یک بیگانه میگذرد، در حالی که او برای ما آشناست.
بی‌جرم دوست پای ز ما درکشیده بازتا خود چه گفت دشمن ما در قفای ما
هوش مصنوعی: دوست بیگناه از ما دور شده و بازگشت تا ببیند دشمن ما دربارهمان چه می‌گوید.
با هیچکس شکایت جورش نمیکنمترسم به گفتگو کشد این ماجرای ما
هوش مصنوعی: من به هیچکس از ظلم و جفا شکایت نمیکنم، زیرا میترسم که این مسئله به گفتگو و بحثهای بیشتری کشیده شود.
ما دل به درد هجر ضروری نهاده‌ایمزیرا که فارغست طبیب از دوای ما
هوش مصنوعی: ما با درد جدایی دست و پنجه نرم میکنیم، چون طبیب اصلاً به درمان ما توجهی ندارد.
هر دم ز شوق حلقهٔ زنجیر زلف اودیوانه میشود دل آشفته رای ما
هوش مصنوعی: هر لحظه به خاطر عشق به پیچ و تاب موهای او، دل بیقرار و آشفته ما دیوانهتر میشود.
بر کوه اگر گذر کند این آه آتشینبی شک بسوزدش دل سنگین برای ما
هوش مصنوعی: اگر این آه سوزان به کوه برسد، بیتردید دل سنگین ما را میسوزاند.
شاید که خون دیده بریزی عبید از آنکاو میکند همیشه خرابی بجای ما
هوش مصنوعی: شاید از شدت بیپناهی و ناامیدی، اشک و خون بریزم، زیرا او همیشه باعث ویرانی و بدبختی ماست.