غزل شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و آشنایی با مغان (صوفیان) سخن می‌گوید و به دنبال رهنمود و راهنمایی است. او از کسی که در کنج قناعت گرفتار است، می‌خواهد که راهی جستجو کند و از طبیعت رهایی یابد. همچنین، اگر فردی عارف باشد، باید به میخانه برود و اگر کسی نادان باشد، باید به پارسایی توجه کند. شاعر می‌یادآوری می‌کند که برای دل خسته‌اش باید در پی دوا باشد و نوای خود را از بینوایی بگیرد. او تأکید می‌کند که اگر در زندگی با سختی مواجه شود، نباید به خسان دل ببندد و در نهایت، اگر گدایی را غنیمت بشمارد، از شاهی نیز باید همین را طلب کند.
دلا با مغان آشنائی طلبز پیر مغان روشنائی طلب
هوش مصنوعی: ای دل، برای آشنایی با مغان، به سراغ پیر مغان برو و از او کمک بگیر.
به کنج قناعت گرت راه نیستز دیوانگان رهنمائی طلب
هوش مصنوعی: اگر به راحتی و قناعت نمیتوانی برسی، از دیوانگان خواهش کن که راهنماییات کنند.
وگر اوج قدست کند آرزوز دام طبیعت رهائی طلب
هوش مصنوعی: اگر قد و قامت تو به آرزوهای بزرگ ببالد، باید از بندهای طبیعی و محدودیتهای آن رها شوی.
اگر عارفی راه میخانه گیرو گر ابلهی پارسائی طلب
هوش مصنوعی: اگر عارفی را دیدی که به دنبال میخانه و لذتهای دنیوی است، از او پیروی کن؛ و اگر شخصی نادان به دنبال پاکدامنی و دوری از لذتهاست، او را رها کن.
دوای دل خسته از درد جوینوای خود از بینوائی طلب
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از درمانی برای دل خسته‌اش می‌گوید و احساس می‌کند که برای رهایی از رنج و درد، باید صدای خود را از میان مشکلات و فقر بیرون بکشد و در جستجوی آرامش باشد.
اگر صد رهت بشکند روزگارمکن از خسان مومیائی طلب
هوش مصنوعی: اگر صد بار هم در مسیرت مانع ایجاد شود، هرگز از بیخبران و کسی که ارزش تو را نمیداند، چیزی نخواه.
عبید ار گدائی غنیمت شماروگر پادشاهی گدائی طلب
هوش مصنوعی: اگر به گدایی و فقیر بودن هم افتخار کنی، پس چه اشکالی دارد اگر کسی به دنبال قدرت و سلطنت باشد؟