غزل شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر شدت عشق و وابستگی عاطفی شاعر به معشوق است. شاعر از بی‌تابی و ناتوانی در انتظار به سر می‌برد و می‌گوید که بدون محبوبش آرامش ندارد. او به دیوانگی‌اش در عشق اشاره می‌کند و می‌افزاید که عقلش در این زمینه کار نمی‌کند. شاعر تأکید می‌کند که درد عشق برای او کافی است و هدفش بیشتر از خوشی و بوسه نیست. در نهایت، او عشق را برتر از عقل می‌داند و بر این باور است که هیچ‌کس که در عشق نباشد، هشیار نیست. عشق را مهم‌ترین هدف زندگی می‌داند و به سوی محبوبش می‌افتد.
جانا بیا که بی تو دلم را قرار نیستبیشم مجال صبر و سر انتظار نیست
هوش مصنوعی: ای عزیزم، بیا که بدون تو دلم آرامش ندارد و دیگر توان صبر کردن و انتظار کشیدن را ندارم.
دیوانه این چنین که منم در بلای عشقدل عاقبت نخواهد و عقلم به کار نیست
هوش مصنوعی: من در آتش عشق آنقدر دیوانهام که دل و عقل هر دو از کار افتادهاند و در نهایت، از این شرایط وضعیت خوبی نخواهم داشت.
گر خواندنت مراد و گر راندن آرزوستآن کن که رای تست مرا اختیار نیست
هوش مصنوعی: اگر خواستهات خواندن من باشد یا اگر هدف تو دور کردن من از خود است، هر آنچه که ارادهات میطلبد را انجام بده، چرا که من هیچ اختیاری در این زمینه ندارم.
ما را همین بسست که داریم درد عشقمقصود ما ز وصل تو بوس و کنار نیست
هوش مصنوعی: ما فقط به همین اندازه نیاز داریم که درد عشق را احساس کنیم، هدف ما از نزدیک شدن به تو تنها بوسیدن و در آغوش گرفتن نیست.
ای دل همیشه عاشق و همواره مست باشکان کس که مست عشق نشد هوشیار نیست
هوش مصنوعی: ای دل، همیشه عاشق و همیشه سرمست باش، زیرا کسی که در عشق سرمست نشده، در واقع هوشیار نیست.
با عشق همنشین شو و از عقل برشکنکو را به پیش اهل نظر اعتبار نیست
هوش مصنوعی: با عشق همراه شو و به عقل خود بیاعتنا باش، زیرا در نظر اهل دانش، عقل هیچ اعتباری ندارد.
هر قوم را طریقی و راهی و قبله‌ایستپیش عبید قبله به جز کوی یار نیست
هوش مصنوعی: هر گروهی برای خود دینی و راهی دارد، اما برای عبید تنها راه و هدفش همان کوی یار است که به آن میرسد.