غزل شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به روابط عاشقانه و وفاداری اشاره دارد. او در ابتدا به بیان این موضوع می‌پردازد که اگر کسی بگوید نمی‌توان با او وفا کرد، در واقع دروغ گفته است. او عشق و زیبایی معشوق را می‌ستاید و بیان می‌کند که چگونه برای بوسیدن لب معشوقش از میان چشمانش قصد کرده است، ولی معشوق به توجیهاتی می‌پردازد که این کار مناسب نیست. شاعر اشاره می‌کند که بین مو و خود معشوق نکته‌ای ظریف وجود دارد و بیان احساسات عاشقانه از زبان او ممکن نیست. حتی اگر بدنش از روحش جدا شود، هنوز مهر معشوق از جانش جدا نمی‌شود. او همچنین بیان می‌کند که درد دل‌های عاشقانه و غم‌هایش غیرقابل بیان در طول سال‌هاست. در انتها، شاعر به عدم رضایت درباره نحوه ابراز احساسات عاشقانه اشاره می‌کند.
تو را که گفت که با ما وفا نشاید کرددروغ گفت چه باشد چرا نشاید کرد
هوش مصنوعی: کسی که میگوید با ما نمی‌توان وفاداری کرد، دروغ میگوید. چرا نباید وفادار بود؟
غلام لعل لب تست جان شیرینمچنین حکایت شیرین کجا نشاید کرد
هوش مصنوعی: خدمتگزار لب سرخ تو هستم، داستان جان شیرینم به این زیبایی را نمی‌توان در جایی بازگو کرد.
به بوسه قصد لبت کردم از میان چشمتبه غمزه گفت نشاید هلا نشاید کرد
هوش مصنوعی: من به قصد بوسیدن لبت به سوی چشمانت نگاه کردم، اما با نگاهی فریبنده گفتی که این کار درست نیست و نباید انجام داد.
میان موی و میان تو نکته باریکستدر آن میان سخن از لب رها نشاید کرد
هوش مصنوعی: در میان موهای تو یک نکته ظریف وجود دارد که نمی‌توان درباره آن به سادگی صحبت کرد.
هزار سال تنم گر ز تن جدا ماندهنوز مهر تو از جان جدا نشاید کرد
هوش مصنوعی: اگر هزار سال هم بدنم از جانم جدا باشد، باز هم محبت تو از وجودم جدا نخواهد شد.
حدیث درد دل مستمند و سینهٔ ریشحکایتی است که در سالها نشاید کرد
هوش مصنوعی: گفتن داستان درد و دل کسی که نیازمند است و قلبش آسیب دیده، داستانی است که نمی‌توان در یک یا چند سال به پایان رسانید.
مگر عبید به جان با لبم مضایقه کردکه این به مذهب اصحابنا نشاید کرد
هوش مصنوعی: آیا عبید به جان من محبت نکرد که من با لبم از او چیزی بگیرم؟ این کار با اصول و آداب ما سازگار نیست.