غزل شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناامیدی و بدبختی خود در عشق سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که معشوق هیچ توجهی به او ندارد و هر چه تلاش می‌کند، بختش تغییر نمی‌کند. شاعر از بی‌حالی و ناتوانی خود در جلب محبت معشوق می‌گوید و به مشکلاتی که دارد اشاره می‌کند. او دریافته است که نمی‌تواند از مشکلات خود صحبت کند، چرا که دیگران نیز به او توجهی ندارند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که همیشه در وصف عشق می‌گوید و جز این سخنی ندارد.
مردیم و یار هیچ عنایت نمی‌کندواحسرتا که بخت عنایت نمی‌کند
هوش مصنوعی: ما مردیم و محبوب هیچ توجهی به ما ندارد، آه که چه حسرتی است که بخت هم به ما التفاتی ندارد.
در پیش چشم او لب او می‌کُشد مراوان شوخ‌چشم بین که حمایت نمی‌کند
هوش مصنوعی: من در برابر چشمانش به لبهایش دل میبازم و این دختر بازیگوش به من توجهی نمی‌کند و از من حمایت نمی‌کند.
چندان که عجز حال بر او عرضه می‌کنمدر وی به هیچ نوع سرایت نمی‌کند
هوش مصنوعی: هرچقدر هم که ناتوانی و ضعف خود را به او نشان دهم، هیچ تأثیری بر او نمیگذارد و در او نفوذ نمی‌کند.
پیش کسی ز شکر و شکایت چه دم زنمکه‌اندیشه‌ای ز شکر و شکایت نمی‌کند
هوش مصنوعی: نگاهی به افراد نشان میدهد که وقتی کسی در مورد شادی و نارضایتی خود صحبت می‌کند، باید در نظر داشته باشد که دیگران کمتر به این موضوعات فکر میکنند و بیشتر درگیر افکار و مسائل خود هستند. پس بهتر است در حضور آنها از صحبت کردن در مورد شیرینیها و تلخیهای زندگی خودداری کرد.
در حق بندگان نظر لطف گاه‌گاههم می‌کند ولیک به غایت نمی‌کند
هوش مصنوعی: گاهی اوقات خداوند بر بندگان خود رحمت و لطف میفرستد، اما این رحمت همیشه و به طور کامل نیست.
تا گفته‌ام دهان تو هیچست از آن زمانبا ما ز خشم هیچ حکایت نمی‌کند
هوش مصنوعی: هر بار که به تو میگویم دهانت خالی است، از آن زمان به بعد، از خشم و کینهات هیچ حرفی با ما نمیزنی.
بلبل‌صفت عبید به هرجا که می‌رسدغیر از حدیث عشق روایت نمی‌کند
هوش مصنوعی: عبید به خاطر عشق و محبت، در هر جایی که میرود فقط از عشق صحبت می‌کند و هیچ موضوع دیگری را مطرح نمی‌کند.