غزل شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و وضعیت افرادی می‌پردازد که خود را از قید و بندهای دنیوی آزاد می‌دانند. آنها به فقر و عدم توجه به چیزهای مادی بی‌توجه هستند و از نظر روحی در مرتبه‌ای والا قرار دارند. آنها خود را سلطان زمانه می‌نامند، حتی اگر به ظاهر چنین نباشند و معتقدند که درد و رنج دیگران برایشان اهمیتی ندارد. این گروه به سادگی و زهد زندگی می‌کنند و به نوعی به ضعف و زبونی در جامعه بی‌اعتنا هستند. در نهایت، پیام این شعر نشان می‌دهد که انسان‌های واقعی کسانی هستند که به درون خویش و معنویاتشان توجه دارند و به نگاه دیگران اهمیتی نمی‌دهند.
جوقی قلندرانیم بر ما قلم نباشدبود و وجود ما را باک از عدم نباشد
هوش مصنوعی: ما گروهی از عارفان و آزادگان هستیم که هیچکس نمیتواند بر ما خط و قانونی بیاورد. وجود ما برایمان مهم نیست و از نبودن خود نمیترسیم.
سلطان وقت خویشیم گرچه ز روی ظاهرلشگر کشان ما را طبل و علم نباشد
هوش مصنوعی: ما در زمان خودمان مقام و سلطنت داریم، هرچند که از نظر ظاهری لشکری نداریم و ابزارهایی همچون طبل و پرچم در اختیارمان نیست.
مشتی مجردانیم بر فقر دل نهادهگر هیچمان نباشد از هیچ غم نباشد
هوش مصنوعی: ما گروهی از افراد بینیاز هستیم که در دل خود به فقر انس یافتهایم. اگر چیزی نداشته باشیم، هیچ غمی نداریم.
در دست و کیسهٔ ما دینار کس نبیندبر سکهٔ دل ما نقش درم نباشد
هوش مصنوعی: در دستان و کیسهٔ ما کسی دینار نمیبیند، چون بر سکهٔ دل ما نشانی از پول و ثروت نیست.
جان در مراد یابی در حلقه‌ای که مائیمرندان بی‌نوا را نیل و بقم نباشد
هوش مصنوعی: در جستجوی هدف و آرزو، در جمع ما که در این مجالس با هم هستیم، دیگران که در سختی و بیچارگی زندگی می‌کنند، نمیتوانند به اهداف خود برسند.
چون ما به هیچ حالی آزار کس نخواهیمآزار خاطر ما شرط کرم نباشد
هوش مصنوعی: ما به هیچ دلیلی کسی را آزار نخواهیم داد، بنابراین انتظار نداشته باشید که دل ما را به خاطر دیگری بیازارید.
در راه پاکبازان گو لاف فقر کم زنهمچون عبید هر کو ثابت قدم نباشد
هوش مصنوعی: در مسیر افرادی که به پاکی و صداقت معروف هستند، از فقر خود زیاد سخن مگوی. چون آن کسی که مثل عبید به راه خود ثابت و استوار نباشد، در واقع به هدفش نزدیک نخواهد شد.