غزل شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق عشق و دردهای ناشی از آن است. شاعر از غم بی‌خبری یاری می‌گوید که خود غمگین است و نمی‌داند که دیگران نیز در رنج هستند. او به زیبایی و جذابیت یار اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که دل به خاطر این عشق در آتش سوخته است. همچنین، عشق را به عنوان رنجی غیرقابل تدبیر و وصلی گرانبها توصیف می‌کند که به آن دسترسی ندارد. در نهایت، شاعر برای عذاب وجدانی که از فراموشی احساسات و غم یار دارد، به آه و ناله می‌پردازد و می‌گوید که عشق واقعی فراتر از زندگی روزمره است.
گوئی آن یار که هر دو ز غمش خسته‌تریمبا خبر نیست که ما در غم او بی‌خبریم
هوش مصنوعی: انگار آن معشوق که ما هر دو از غم او خستهایم، خبر ندارد که ما در غم او بیخبر و بیدردسر زندگی میکنیم.
از خیال سر زلفش سر ما پرسوداستاین خیالست که ما از سر او درگذریم
هوش مصنوعی: اندیشه در مورد زیبایی و پیچیدگی موهای او، برای ما بسیار جذاب و ارزشمند است. اما در واقع، این تصور تنها در ذهن ماست که میتوانیم از زیبایی او فراتر برویم.
با قد و زلف درازش نظری می‌بازیمتا نگویند که ما مردم کوته نظریم
هوش مصنوعی: با مشاهده قد و زلف بلند او، نگاهی میاندازیم تا نگویند که ما افرادی تنگنظر هستیم.
دل فکنده است در این آتش سودا ما راوه که از دست دل خویش چه خونین جگریم
هوش مصنوعی: دل من در آتش عشق و آرزو فرو رفته است و وای بر حالتی که از دست دل خود چقدر رنج کشیده و غمگین شدهام.
عشق رنجیست که تدبیر نمیدانیمشوصل گنجیست که ما ره به سرش می‌نبریم
هوش مصنوعی: عشق درد و سختیای است که نمیدانیم چگونه با آن کنار بیاییم، و وصال، گنجی است که ما نمیدانیم چگونه به آن دست یابیم.
جان ما وعدهٔ وصلست نه این روح مجازتو مپندار که ما زنده بدین مختصریم
هوش مصنوعی: روح و جان ما به خاطر وعدهٔ وصال معشوق زنده هستند، نه به این زندگی و وجود ظاهری که فکر کنی ما فقط به این شکل خاص از زندگی ادامه میدهیم.
آه و فریاد که از دست بشد کار عبیدیار آن نیست که گوید غم کارش بخوریم
هوش مصنوعی: وای و نالیدن از این که وضعیت عبید خراب است؛ یار او کسی نیست که بتواند بگوید غم او را فراموش کنیم.