غزل شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر با ستایش از چهره و اندام معشوق، احساس خوشبختی و شگفتی خود را بیان می‌کند. او به طراوت و حلاوت معشوق اشاره کرده و زیبایی‌های او را با گل و سرو مقایسه می‌کند. شاعر همچنین در وصف زیورهای زلف معشوق و تأثیر آن بر عقل و دل، به حسرت و آرزوی خود برای دیدار معشوق در خواب و واقعیت‌های عاشقانه اشاره می‌کند. در نهایت، اشاره‌ای به قاضی عشق دارد که نشان‌دهنده مشکلات و دردسرهای عشق است.
مبارکست نظر بر تو بامداد پگاهچه نیکبخت کسی کش به روی تست نگاه
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در صبحگاه به چهره تو نگاه کند و از این دیدار بهرهمند شود.
زهی طراوت رخ چشم بد ز روی تو دورزهی حلاوت لب لااله الالله
هوش مصنوعی: چقدر زیبایی و طراوت چشمانت که باعث میشود از شر چشم بد دور بماند، و چقدر شیرینی لبهایت که به یاد ذکر "لا اله الا الله" میافتد.
خطاب سرو به قد تو : خادم و عبیدحدیث گل بر روی تو : عبده و فداه
هوش مصنوعی: به سرو میگوید که قد و قامت تو باعث خدمت و احترام دیگران است. همچنین از زیبایی گل و چهرهات صحبت می‌کند و آن را به عظمت و مقام تو میسازد، به گونهای که دیگران حاضرند همه چیز خود را فدای تو کنند.
به زلف پرشکنت رشتهٔ امید درازز سرو ناز قدت دست آرزو کوتاه
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت زلفهای تو، امید و آرزوهای من به همراه قد بلند و دلنشین تو، همیشه در دسترس نیستند و به نوعی دستم از آنها کوتاه است.
کرشمه میکنی و عقل میشود حیرانبه راه میروی و خلق میروند از راه
هوش مصنوعی: تو با ناز و عشوهات همه را مجذوب میکنی و عقلها را به تعجب و حیرت وامیداری، تو به آرامی و با اعتماد به نفس جلو میروی و دیگران در پی تو هستند و از راه تو منحرف میشوند.
خوشا که زلف تو گیرم به خواب خوش هرشبخوشا که روی تو بینم به کام دل هر ماه
هوش مصنوعی: چه خوش است که در خواب هر شب زلفت را در آغوش بگیرم و چه خوش است که هر ماه چهرهات را ببینم و دلم شاد شود.
به پیش قاضی عشاق در قضیهٔ عشقعبید را رخ زرد است و اشگ سرخ گواه
هوش مصنوعی: در محضر قاضی عشق، عبید به عنوان متهم عشق با چهرهای رنگپریده و اشکهای قرمز خود، در حال ارائهی گواهی بر عشقش است.