غزل شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و دلربایی محبوبش سخن می‌گوید. او از پریشانی دل و عشق خود به محبوبش می‌نویسد و ابراز می‌کند که اگر موهای او را به عقب بریزد، صد جان را نیز به تباهی می‌کشاند. شاعر آرزومند است که برای یک لحظه به وصال محبوبش دست یابد و در این لحظه از زیبایی او بوسه‌های زیادی برباید. در پایان، از محبوبش می‌خواهد که بر حال او رحم کند و به وضعیتش توجه کند، که به عنوان یک انسان مسلمان شایسته است.
زلفت به پریشانی، دل برد به پیشانیدل برد به پیشانی، زلفت به پریشانی
هوش مصنوعی: زلف سیاه و درهمریختهات، دل مرا به خاطر میآورد و زیباییات مانند تاجی بر سر من نشسته است.
گر زلف بیفشانی، صد جانْش فرو ریزدصد جانٌش فرو ریزد، گر زلف بیفشانی
هوش مصنوعی: اگر موهای تو رها شود، صدها جان از شوق آن میریزد. این نشاندهندهی قدرت و تاثیر جذابیت تو بر جانهاست.
یک لحظه به پنهانی، گر وصل تو دریابمگر وصل تو دریابم، یک لحظه به پنهانی
هوش مصنوعی: اگر لحظهای بتوانم به طور مخفیانه به وصال تو دست پیدا کنم...
صد بوسه به آسانی، از لعل تو بربایماز لعل تو بربایم، صد بوسه به آسانی
هوش مصنوعی: من به راحتی میتوانم صد بوسه از لبهایت را بگیرم.
آخر نه مسلمانی؟ رحم آر بر این مسکینرحم آر بر این مسکین، آخر نه مسلمانی؟
هوش مصنوعی: این بیت به نوعی از افرادی صحبت می‌کند که به زعم گوینده، ادعای مسلمانی دارند اما به حال دیگران رحم نمیکنند. دعا و خواهش در آن بیانگر نیازی به محبت و توجه به نیازمندان است، مخصوصاً کسی که در شرایط دشواری قرار دارد. در واقع، گوینده از ستمی که به این مسکین روا داشته میشود، ناراحت است و از مسلمانی انتظار دارد که در این جا رحم و دلسوزی نشان دهد.
می‌بینی و می‌دانی، احوال عبید آخراحوال عبید آخر، می‌بینی و می‌دانی
هوش مصنوعی: تو شاهد و آگاه هستی از وضعیت عبید، اما در نهایت، چه تغییری در حال او ایجاد میشود، تو می‌دانی و می‌بینی.