غزل شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش می‌پردازد. او با اشاره به این که معشوقه‌اش با آراستگی و زیبایی‌اش، تأثیر عمیقی بر دیگران گذاشته، از احساسات شدت یافته و عشق عمیق خود سخن می‌گوید. در این بین، شعری که به ظهور عشق و زیبایی مرتبط است، حاکی از تغییرات روحی و عاطفی در اطرافش می‌باشد. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که وقتی معشوقه در کنارش است، زندگی و روح به او برمی‌گردد و وقتی که دور می‌شود، این زندگی و انسجام از دست می‌رود.
عزم کجا کرده‌ای باز که برخاستیموی به شانه زدی زلف بیاراستی
هوش مصنوعی: کجا قصد رفتن داری که دوباره برخواستهای و موی خود را مرتب کرده‌ای و زلفهایت را آراستهای؟
ماه چو روی تو دید گفت زهی نیکویسرو که قد تو دید گفت زهی راستی
هوش مصنوعی: ماه وقتی چهره تو را دید، به زیباییات غبطه خورد و گفت: چه خوب است این قامت سروی که تو داری! و وقتی قد تو را دید، باز هم گفت: چقدر راست و زیبا هستی!
آتش غوغای عشق چون بنشستی نشستفتنهٔ آخر زمان خاست چو برخاستی
هوش مصنوعی: زمانی که آتش عشق فرونشسته، هرج و مرج آخرالزمان هم کم کم آرام میگیرد، اما زمانی که دوباره برمیخیزی، دوباره آن فتنه و آشوب آغاز می‌شود.
دوش در آن سرخوشی هوش ز ما می ربودکاسه که میداشتی عذر که میخواستی
هوش مصنوعی: شب گذشته در حال خوشی و شادی، حواسم کاملاً پرت شد و نتوانستم بفهمم چه شده است، چون به فکر بهانهای بودی برای نوشیدن.
پیش عبید آمدی مرده دلش زنده شدباز چو بیرون شدی جان و تنش کاستی
هوش مصنوعی: وقتی به عبید نزدیک شدی، دل مردهاش دوباره زنده شد، اما وقتی رفتی، از جانش و تنش کاسته شد.