غزل شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی و جذابیت محبوبی می‌پردازد که با خم ابروی دلربای خود جان افراد را جلا می‌دهد. شاعر عشق و لطف خداوند را در آفرینش او می‌بیند و اشاره می‌کند که غمزه‌های او ذهن و روح را به تسخیر درمی‌آورد. او همچنین به تاثیر حضور محبوب در زندگی افراد اشاره می‌کند و در انتها به این نکته می‌رسد که اگر کسی بخواهد به مقام و توانمندی دست یابد، باید به او نزدیک شده و از او درخواست کند.
خم ابروی او در جانفزائیطراز آستین دلربائی
هوش مصنوعی: خم ابروی او مانند آستینی است که در بهبود و افزایش زندگی تاثیر دارد و به زیبایی دل میافزاید.
خدا را محض لطفش آفریدهبه نام ایزد زهی لطف خدائی
هوش مصنوعی: خدا به خاطر لطف و محبتش جهان را خلق کرده و این حقیقت نشاندهنده عظمت و رحمت الهی است.
به غمزه چشم مستش کرده پیدارسوم هستی و سحر آزمائی
هوش مصنوعی: چشم دلربایش با نگاهش، قوانین زندگی و جادوی عشق را به من آموخته است.
ز کوی او غباری کاورد بادکند در چشم جانها توتیائی
هوش مصنوعی: باد از کوی او گرد و غباری میآورد که در دل جانها اثر میگذارد و آنها را به حالتی خاص در میآورد.
عبید ار پادشاهی خواهی آخربرو پیشش گدائی کن گدائی
هوش مصنوعی: اگر برای رسیدن به پادشاهی تلاش میکنی، بهتر است به او نزدیک شوی و از او درخواست کمک کنی.