رباعی شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره دارد و مقایسه‌ای بین او و گل و ماه انجام می‌دهد. گل به خاطر زیبایی معشوق شرمنده است و عطر او را با خود دارد. همچنین، ماه نیز در شب چهارده، که زیباترین شب است، وجود ندارد اما نور و زیبایی او در ذهن می‌ماند. به طور کلی، زیبایی معشوق به گونه‌ای است که دیگر زیبایی‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
گل کز رخ او خجل فرو می‌ماندچیزیش بدان غالیه‌بو می‌ماند
هوش مصنوعی: گلی که در مقابل صورت او شرم زده و پایین میافتد، مانند عطر و بوی خوشی است که از خود به جا میگذارد.
ماه شب چهارده چو بر می‌آیداو نیست ولی نیک بدو می‌ماند
هوش مصنوعی: وقتی ماه در شب چهاردهم ظاهر میشود، به نظر میرسد که وجود دارد، در حالی که در واقع او آنجا نیست، اما زیبایی و نور او به خوبی در دلها و ذهنها باقی مانده است.